Blog #1; Liever alleen, toch?

Woensdagochtend. Voetenbad Thermen Geldrop. Naast me keuvelen 3 vriendinnen er uitbundig op los. De tijd dat ze gezamenlijk zwanger waren, de vers vs. potjes problematiek en de twijfel of hun mannen tijdens hun wekelijkse balletje überhaupt de tennisbaan wel zien. Alles komt voorbij. Ik sta op en verlaat enigszins geprikkeld het bad en vraag me geagiteerd af waarom de hele sauna niet is voorzien van een STILTE-bord. Met een noodgang duik ik vervolgens de allerheetste sauna in. Terug naar m’n lichaam, ontspannen, genieten aaaaaaah. Huh nee, toch niet…. Dit keer kom ik er klaarblijkelijk niet zo makkelijk vanaf. Mijn mind dwingt me te voelen wat er zojuist gebeurde. Want ik vind het toch altijd juist heerlijk om alleen te zijn? En ik ben toch helemaal oké zonder relatie, zonder kind en het feit dat er ook in de verste verte niet één van die 2 op de loer ligt?

Laten we zeggen dat ik nooit echt wars ben geweest van een portie stevige cocon-tijd. Mezelf onderdompelen in louter mijn eigen aanwezigheid, luisteren naar mijn eigen geluid, volledig bij mezelf zijn en blijven om vervolgens alles op een rijtje te kunnen krijgen. Iets wat ik verdomd lastig vind in gezelschap. Maar de laatste jaren lijkt deze natuurlijke behoefte een enigszins buitensporige vorm aan te nemen met als gevolg dat ik mijn tijd nagenoeg non-stop solo doorbreng. Zo moet de barrista bij m’n favo koffietentje altijd even goed kijken of ik het wel echt ben als ik ter hoge uitzondering met een metgezel over de drempel stap en kunnen er zomaar dagen voorbij gaan waarin ik geen mens zie of spreek wat me inmiddels een overdadige thuiskwekerij heeft opgeleverd inclusief kombucha zwammen, kefir plantjes en kiemende zonnebloempitten. Tsja een mens heeft klaarblijkelijk toch behoefte aan levend gezelschap.

9c1784f203bc34ac7d505706cd75b9cd

En nu vraag je je waarschijnlijk af waarom, waarom in hemelsnaam? De mens is toch gemaakt voor contact? Voor verbinding? Eens! Maar in mijn geval put menselijk contact me uit. 1-op-1, groepen, familie, vrienden, onbekenden, het maakt geen bal uit. Ik loop leeg. Keer op keer weer. Als een malle probeer ik me te aarden, chakra’s dicht te draaien, de ruimte letterlijk in te nemen door genoeg over mezelf te praten. Niks helpt. En aangezien deze inspector gadget dingen graag tot op de bodem uitzoekt ben ik me inmiddels bewust van de grootste onderliggende boosdoeners; mijn gedoodverfde patronen en overlechingsmechanismen. Destijds ontwikkeld om me te voorzien van de broodnodige liefde, maar inmiddels zo hardnekkig in mijn systeem vastgeroest dat er voor m’n gevoel een 2e Tsjernobyl nodig is om me ervan los te wrikken.

Example #1; Vriendin A en ik genieten op een vrijdagmiddag van een heerlijk terrasje en ze vertelt me onder het genot van een fijne chouffe haar ietwat droevige verhaal. Binnen no-time weet deze Florence Nightingale af te dalen naar haar level van verdriet en neemt het volledige pakketje op haar schouders in de onbewuste hoop hiervoor haar liefde en bevestiging terug te krijgen. Leeg en uitgeput vraag ik me thuis af waarom ik me zo voel. Het was toch leuk en gezellig?

Example #2; Ik ontmoet mijn nieuwe collega X die nog wat onwennig op zijn nieuwe plek lijkt. Onbewust scan ik zijn behoeften en geef ik hem zowel fysiek als energetisch precies wat hij nodig heeft; vertrouwen en veiligheid. Inderdaad, zelfde verhaal, energieloos en gespannen moet ik na een kwartiertje gillend het gesprek beëindigen.

Met mijn hoogsensitiviteit als partner in crime scan ik klaarblijkelijk de persoon in kwestie op zijn of haar (on)bewuste behoeften en geef ik mezelf volledig weg, dit uiteraard op basis van de verborgen onderliggende Geneefse onventie dat ik er liefde en waardering voor terug krijg. Aangezien ik mezelf als een weke doek om de ander drapeer, raak ik mezelf volledig kwijt en blijft er werkelijk niks meer over van mijn kracht en authenticiteit. Mijn minimale energievoorraden daarbij opgeteld, maken dat de keuze steeds vaker lijkt te vallen op mijn bestaan als soliste. En dit klinkt heel dramatisch en misschien zelfs enigszins alarmerend voor mijn naasten, maar ik geniet hier enorm van. Ergens volledig kunnen zijn, niet afgeleid worden, in zuiver contact staan met mezelf en mijn passies.

Maar toch die behoefte aan contact is er ook, gewoon met iemand kunnen zonder het constante onbestemde gevoel of en waarop ik leegloop, lekker kunnen lachen, mezelf zijn en genieten van het contact in een natuurlijke uitwisseling. Ja dat gun ik mezelf. Maar hoe? 9 van de 10 keer ben ik mezelf al kwijt voordat ik überhaupt een woord heb gewisseld. En ik ben bang. Het patroon heeft me mijn hele leven ‘beschermd’, me het gevoel gegeven van grip, dat als ik aai ik vanzelf dat pootje terugkrijg. Want wat als ik niets actief bijdraag? Ben ik dan wel de moeite waard? Ben ik dan wel goed genoeg om van te houden? Dat is wat ik mag gaan ervaren, die liefde voor mezelf vanuit de kern, zonder actie, zonder tegenprestatie, gewoon door er te zijn. En wie weet keuvel ik over een tijdje ook weer onbezorgd met een paar vriendinnen door de sauna mijmerend over de uitdagingen des levens en misschien zelfs wel over die man waar ik klaarblijkelijk wel degelijk behoefte aan had;).

7f39602a6b5227ae4ae53f5b544c4dda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.