Blog #2: Van Porsche naar Puja


En daar loop ik dan. Gehuld in harembroek, haren opgebonden in Nepalese gebedsvlaggetjes te pronken met de grote Aventurijn om m’n nek. En no worries, tot een jaar geleden was ik er ook van overtuigd dat er met die laatste een avontuurlijke inwoner van Turijn werd bedoeld. Een bekende van zo’n 5 jaar terug zou me waarschijnlijk straal voorbij lopen, aangezien er op het eerste gezicht nagenoeg niks meer lijkt op die hippe en snelle chick van toen. De strakke Seven broek heeft plaatsgemaakt voor een fairtrade hobbezak, de oogschaduw bevindt zich inmiddels pontificaal in stip-vorm tussen m’n wenkbrauwen en de gefermenteerde shampoo maakt dat m’n haar oogt alsof ik er zojuist een ei op heb gebakken. Een metamorfose waar Mari van de Ven nog een puntje aan zou kunnen zuigen.

Handrembocht
Maar met de locatie van vandaag acht ik de kans dan ook zeer klein dat ik iemand uit mijn eerste levenskwartaal tegen het lijf loop; ik ben namelijk bij Amma, oftewel de knuffelgoeroe. Waar ik zo’n 5 jaar geleden nog samen met enkele Porsche rijders met een privé jet naar de 24h van Le Mans werd gevlogen, parkeer ik nu mijn polo voor de ingang van Expo Houten voor een dagje spiritueel diepzee-duiken. Voor de buitenstaanders die deze rigoureuze handrembocht maar moeilijk kunnen vatten is een kleine resumé wellicht op z’n plaats.

Hoogsensitief
Nu dan. Ik hoor bij de lichting HSP’ers (High Sensitive Person, red.) die pas in een later stadium van haar leven (lees eind twintig) haar gevoeligheid naar de oppervlakte heeft kunnen laten komen. En dit klinkt alsof het in een geheel vrijwillige en rustig voortkabbelende flow is gegaan. Helaas. Na een maandenlange constante golf van onverklaarbare en hevige buikpijn werd er van bovenaf besloten dat er een hardere wake-up call nodig was, welke zich uitte in een algehele staat van apathie tijdens een door mij georganiseerd race-event in Portugal. Volledig ingestort belde ik met knikkende knieën mijn baas met de mededeling dat ik m’n hotelkamer niet uit durfde en hij zelf maar moest zien hoe hij de 20 verwende Porsche-rijders beneden in de lobby het hele weekend moest vermaken. Dit uiteraard gepaard met trillende stem en constant gestruikel over de lading verontschuldigen voor mijn ontoereikende gedrag. Diagnose; paniekaanvallen als gevolg van een vergevorderd-gevalletje-mezelf-volledig-kwijt-zijn. Daar zat ik dan thuis, afgesneden van alles waarvan ik dacht dat het mij maakte tot wie ik was.

E-nummerloze einzelganger
Vanaf dat moment is de verandering, of beter gezegd volledige gedaanteverwisseling, ingezet. Van highlight-hoppende, mode-bewuste, altijd-ja-knikkende, hippe-feestjes-gaande mid-twintiger, ging ik in razendtempo door naar überbewuste, prikkel-vermijdende, e-nummerloze einzelganger met als hoofdpijlers en tevens meest irritante kreet van m’n moeder; RUST, REINHEID & REGELMAAT.

Vruchtbare zone
Een verandering waar ik zelf veel moeite mee had, maar die ook voor m’n omgeving lastig te behappen was. Want ondanks dat ik het met man en macht probeerde; ik was niet meer dezelfde en al helemaal niet in staat me terug te wurmen in m’n oude leventje. Een tijd van puinruimen volgt. Muurtjes afbreken (wat eigenlijk veel te schattig klinkt voor het gewapende beton wat zich aandiende), oude patronen doorbreken en er zo voor zorgen dat het rampgebied rondom m’n hart langzaam weer kon worden vrijgegeven. En ik kan met gepaste trots zeggen dat de inmiddels vruchtbare zone stilletjes weer tot leven komt; zaadjes beginnen te kiemen, prachtige bloembollen openen zich naar het licht en stekjes durven zich langzaam ‘weer’ boven het maaiveld uit te steken.

Doorgewinterde pleaser
Wat het me heeft gebracht? In ieder geval het besef dat mijn mening, mijn ruimte en mijn tijd er net zo toe doen als die van de ander. Mezelf op gelijke waarde schatten en daardoor mezelf voorop durven stellen, ook als dat betekent dat ik de ander daarin teleurstel of zelfs pijn doe. En geloof me; voor een doorgewinterde pleaser is dat laatste een letterlijke foltering, maar wel noodzakelijk om zonder concessies en zuiver vanuit m’n hart te kunnen leven en handelen. En dat is wat ik wil. Dat is alles wat ik wil.

Labelloos
En dan kijk ik nog eens om me heen. Oké de ‘geiten-wollen-sok’ is hier in meer stijlen vertegenwoordigd dan de gemiddelde hipster-baard op Lowlands en nee voor de laatste mode-items uit diezelfde trend hoef je hier ook niet te zijn (of juist wel;). En ja ik krab mezelf ook weleens op m’n achterhoofd en vraag me cynisch af of dit dan hetgeen is waar ik tegenwoordig ‘bijhoor’. Maar dan besef ik me dat dat totaal niet aan de orde is. Niet hier. Ieder ademt hier zijn of haar eigen identiteit welke compromisloos de wereld in wordt geslingerd; labelloos, onbegrensd en vrij, maar met één evidente gezamenlijke deler; een hart wat wagenwijd open staat. Dankjewel Amma!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.