Blog #3; Gij zult niet

Gij zult niet meer consumeren dan nodig

Gij zult uw lichaam geen schade berokkenen

Gij zult louter biologisch eten

Gij zult het behoudt van de aarde op alle mogelijke manieren ondersteunen

Gij zult geen chemische troep op uw huid smeren

Gij zult niet naar de Primarkt gaan

Nee dit zijn niet de 6 geboden voor een gegarandeerd enkeltje naar de groene hemel. En nee deze tekst prijkt ook niet op de voordeur van het nabijgelegen Abdij Onze Lieve Vrouwen klooster. Nee dit is zomaar een kleine greep uit het ongeschreven wetboek van mijn kleine ik. En met deze kleine ik bedoel ik dan de geconditioneerde dame in me. De dame die haar bestaansrecht dankt aan de patronen, oordelen en overtuigingen die ze ijverig heeft verzameld en opgeslagen tijdens haar prille bestaan. Het woord ego dekt de lading ook vrij aardig. Een tikkeltje perfectionistisch en enigszins dwingend wijst deze ‘vriendin’ me met dit uitgebreide richtlijnenpakket dagelijks de weg door de weelderige jungle van verleidingen en triggers. Etalages vol spotgoedkope kleding, vitrines gevuld met lonkende lekkernijen, feesten en festivals op iedere hoek van de straat en voldoende entertainment om de rest van m’n leven gestrekt voor een beeldscherm door te brengen. En ondanks het feit dat een training liefdevol communiceren voor mijn kleine ik allesbehalve overbodige luxe zou zijn, heeft mijn voormalige gelei-achtige ruggegraat tegelijkertijd een hoop aan haar te danken.

indexEen Big Mac als ontbijt, roken, nachten doorhalen, de voltallige inhoud van m’n asbak midden op straat omkiepen en op payday al mijn geld er in no-time doorheen jassen. ‘Vroeger’ deed ik waar ik mee weg kwam, het liefste precies waar ik zin in had, veelal ten koste van mijn gezondheid, de stresslevels van m’n ouders, moeder natuur en andere lange termijn belangen. Ik had me volkomen neergelegd bij m’n aangeboren gebrek aan doorzettingsvermogen en gooide al mijn epic failures naar hartenlust over die boeg; het was een genetisch dingetje. En natuurlijk knaagde het diep van binnen en hoorde ik keer op keer de dappere poging van mijn geweten in de verte weergalmen. Maar boeien. Ik had wel iets beters aan me hoofd. Ik wilde scoren. Serotonine shots. Het liefst makkelijk. Het liefst snel. Lange termijn effect? Totaal niet relevant.

En daar was ie. Een paar jaar terug. Die onverbiddelijke en tevens onvermijdelijke crash. En ik zou mijn naam geen eer aandoen als ik naar aanleiding daarvan het roer niet 180 graden zou hebben omgegooid. Want dat is hoe ik werk. Alles of niets. Rechts of links. Zwart of wit. En in dit geval groen of wit. Groen, groen, groen. Oftewel gezond, bewust en duurzaam. Bio eten, het liefst rechtstreeks van de boer, geteeld met het oog op bodembehoud en oh wee als deze inspector greenpeace ook maar ergens een plastic cellofaantje spot. M’n WC doet nog net geen dienst als permacultuur composthoop waarmee ik m’n eigen geteelde groenten zou kunnen bemesten. Maar hé ik hou m’n cynisme maar achterwege, aangezien ik m’n huidige e-nummer boycot ook in geen velden of wegen had zien aankomen.

196

En niet alleen geniet onze aardkloot momenteel deze vorstelijke behandeling, ook is mijn lichaam inmiddels gepromoveerd tot ware hofauto. Daar waar dit voertuig voorheen nog steevast in het gare-rammelbak-segment werd geclassificeerd, ontvangt zij nu de royal treatment waarbij het minste of geringste storingssignaal zorgt voor een annulering van het complete weekprogramma zodat het koninklijke voertuig in alle rust kan worden nagekeken en er exact het juiste onderhoudsplan kan worden opgesteld wat vervolgens uiteraard strikt wordt nageleefd.

Prachtig allemaal zou je zeggen. En dat is het ook. Tot op zekere hoogte. En die zekere hoogtes zijn nogal een dingetje voor me. Want waar stopt het? Wanneer is het goed genoeg? En vanuit welk motief handel ik? Ik weet dat de afgelopen jaren mijn onvoorwaardelijke liefde voor de aarde en alles wat daarop leeft een revolutionaire groei heeft doorgemaakt wat resulteert in het diepgewortelde verlangen haar te willen ondersteunen op alle mogelijke manieren. Mooi ideaal. Zonder meer. En ook de verworven wetenschap dat het lange-termijn-effect me doorgaans zo veel meer bevredigt dan de korte variant, maakt dat het me steeds vaker lukt keuzes te maken voorbij aan gemak en instant cravings. Ook dik in orde.

Maar niet minder dan eens betrap ik m’n ego op, laten we zeggen, bovenmatig zelf-strelend gedrag; want kijk is hoe goed ik het allemaal wel niet doe, de mate van discipline ik elke keer weer kan opbrengen en alle ruimhartige keuzes die ik maak. In vergelijking met de aan-modder-praktijken van mijn jongere versie praktisch nobelwaardig gedrag. En dat maakt me trots. Want dat maakt me nu dus wél een ‘goed’ mens?! Maar wat gebeurt er dan als ik het niet doe? Als ik even niet het ‘juiste’ kies, maar me laat leiden door hunkering en gemakzuchtigheid? Inderdaad, dan is er dus even niks om triomfantelijk over te doen. Althans niet volgens mijn trouwe interne officier-alleen-perfect-is-goed-genoeg en generaal-ik-mag-geen-fouten-maken.

lief-voor-jezelf

En precies daar ligt mijn uitdaging. Om te beginnen telkens voelen vanuit welk motief de bewuste handeling voortkomt? Is het inderdaad dat grote kloppende let’s-make-the-world-a-better-place hart? Of zijn het m’n militaire handlangers die hun ongezouten discipline koste wat kost willen doordrukken? Daarnaast het besef dat grijs, in mijn geval mintgroen, gebied ook meer dan oké is. Dat richtlijnen er mogen zijn, zolang het geen bindend wetboek wordt waaraan m’n ego, op basis van het wel of niet opvolgen van de regelgeving, haar eigenwaarde ontleent.

En dat maakt dat ik op deze maandagochtend, as we speak, aan het genieten ben van een veel te groot stuk cheesecake. In de verte hoor ik m’n militaire rangorde driftig discussiëren en zich afvragen waar deze uitbundigheid in hemelsnaam voor nodig is op zomaar een doordeweekse dag. Ik laat ze rustig hun gang gaan en ga volledig op in het intermezzo tussen mij en deze goddelijke traktatie. Overigens wel zelfgemaakt. Zonder oven mét biologische theebiscuitjes. Dat dan weer wel;).

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.