Blog #4; Like me please!

 

We maken het vast allemaal weleens mee. Die vriendin die niet reageert op een app´je, die facebook post die door werkelijk niemand wordt geliked of die knappe gast aan de bar die naar aanleiding van jouw meest verleidelijke charme offensief niet blikt of bloost. Stuk voor stuk kleine en vaak ondoordachte handelingen, die tegelijkertijd verantwoordelijk kunnen zijn voor een golf van kruisraketten binnenin. Want wat als jouw gevoel van eigenwaarde staat of valt met de manier waarop anderen op jou reageren?

En uiteraard komt deze tekst niet zomaar uit de lucht vallen. Laatst nog toen ik spontaan een vriendin uitnodigde om te komen eten. Met mijn volle boodschappentas aan de arm begon ik enthousiast aan haar reply; ik laat deze even aan me voorbij gaan. Punt. Geen uitleg, geen excuses of goedbedoelde smoesjes, gewoon recht voor haar raap. En daar ging ik. Hmm had ik haar toch moeten bellen toen ze me appte over haar nieuwe job? Of was ik de vorige keer misschien niet enthousiast genoeg over haar nieuwe laarzen? Of waren m’n nagels te kort geknipt? Of .. Of… Of… Aaaargh. Inderdaad ja.

En deze mezelf-voortdurend-in-twijfel-trekkende bedrevenheid komt als debuterende yogadocente al helemaal niet van pas. Want blijf met een zaal vol zuchtende yogi’s maar eens in je kracht staan. Elke diepe zucht, die nota bene door mij persoonlijk wordt geïnstrueerd, wordt standaard geïnterpreteerd als ‘ze vinden er geen bal aan’ of ‘zie je wel, ik voldoe totaal niet aan de verwachtingen’. Onder het mom van damage-control wordt vervolgens mijn automatische overlevingsreactie geactiveerd; mezelf letterlijk weggeven om uiteindelijk volledig afgebrand m’n matje af te druipen.

Maar dan nu. Het bloggen. M’n meest recent verworven passie. Volledig open zijn over al m’n onzekerheden en m’n hart letterlijk op straat gooien. Kwetsbaarheid tot op het bot. Want daar sta ik dan op dat plein, handen en hoofd vrijwillig aan de schandpaal genageld in angstige afwachting of de meegenomen kilo’s aan tomaten en rotte appels ook daadwerkelijk naar m’n hoofd zullen worden geslingerd. En de tomaten en rotte appels staan dan niet alleen metafoor voor negatieve reacties, maar ook voor de likes en vooral de niet-likes. Want waarom kreeg die oude klasgenoot de vorige keer de like button wel gevonden en nu niet? Was het echt zo slecht? Of heeft ‘iedereen’ inmiddels genoeg van mijn ‘gezanik’? Of ben ik tegenwoordig zo’n heilige boon dat mijn leven totaal niet meer boeiend is voor het gros van mijn facebook buddies?

Oftewel de twijfels en onzekerheden waar mijn ego haar bestaansrecht aan ontleent en die verantwoordelijk zijn voor die constante drang naar bevestiging. De bevestiging dat ik de moeite waard ben. Met parallel daaronder die diepgewortelde angst voor afwijzing. Afwijzing van de buitenwereld wat eigenlijk synoniem staat voor de afwijzing naar mezelf. Want eigenlijk heeft het niks met die buitenwereld te maken. Eigenlijk zijn het alleen maar spiegels. Spiegels die mijn kwetsbaarheden naar de oppervlakte doen komen. Spiegels die mij laten zien waar ik nog niet in volledige acceptatie ben met mijn kern. Want in die kern weet ik dat alles wat ik uitdraag er mag zijn, precies zoals het is. Dat ik er mag zijn precies zoals ik ben. Een kern waarin afwijzing niet bestaat, vanuit waar ik kan kijken met die constante, onveranderlijke, oordeelloze en liefdevolle blik.

En in die kern weet ik ook dat er honderdduizend redenen kunnen zijn die bepalen hoe een ander op mij reageert. Dat die vriendin wellicht even niet lekker in haar vel zit en mij daar niet mee wil belasten; dat die knappe gast aan de bar vanochtend z’n lenzen vergat in te doen en die oud-klasgenoot m’n post volledig heeft gemist of ‘m inderdaad wat minder spannend vond. En ook dat helemaal oké is.

We kunnen niet ieders cup-of-tea zijn. We hebben allemaal onze eigen smaak welke in haar meest oorspronkelijke karakter op haar volst is. En dit klinkt natuurlijk heerlijk allemaal zo op papier, maar tegelijkertijd voel ik dat mijn authentieke aroma nog regelmatig verwikkeld raakt in een melange waarin ik meerdere smaken van buitenaf onopgemerkt mee-blend. Want hoe moet deze blog wel niet op m’n ouders overkomen? En wat vinden mijn vriendinnen hiervan? Juist ja. Het lijkt me duidelijk dat ik nog nog volop in mijn rijpingsproces zit. Maar enfin hoe langer het proces, des te verfijnder de smaak zullen we maar zeggen;)…

 

4 Comments

  • Mieke schreef:

    Hoi Lenneke
    Wat ontzettend knap hoe jij dit onder woorden brengt, en precies uitlegt hoe jouw gevoel is !
    Met pijn in mijn hart heb ik dit aandachtig gelezen , en jij wilt dit zo, daar kies je voor, maar je bent ‘ n ontzettend leuk mens om van te houden, ik ken je ook van een aantal jaren geleden, toen vond ik je n leuk persoon en dat vind ik nog steeds! je zit in mijn hart Lenneke,maar als jij in deze situatie gelukkig bent, is dat ok!
    Ik blijf je volgen, en je bent altijd welkom bij mij! Liefs Mieke X

  • Arnold de Voogd schreef:

    Ik zou graag ook blog-1 van Lenneke willen ontvangen. Mag ook per email.

    Tevens de vraag waarom voorgaande blogs niet meer gelezen kunnen worden op het Vrouwenplatform.

  • Admin schreef:

    Hoi Mieke,

    Bedankt voor je lieve reactie, ik heb het doorgestuurd naar Lenneke!

    Groetjes,

    Maartje

  • Admin schreef:

    Hoi,

    Bedankt voor je reactie, we zijn nog erg aan het stoeien met de website dus blog 1 is er per ongeluk afgehaald.
    Graag even aanmelden dan ontvang je de nieuwsbrief en het blog automatisch.

    Groetjes,

    Maartje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.