Blog #5; Control-FREAK

Met één been nog in m’n droomwereld ervaar ik hoe de eerste zonnestralen m’n oogleden lichtjes beginnen te kietelen. Ik word me bewust van m’n warme bed en probeer zolang mogelijk te genieten van de diepe ontspanning waarin m’n lijf momenteel verkeert wetende dat deze heerlijke zijns-modus ieder moment bruut verstoord kan worden door mijn scherpe actie-modus, standaard uitgevoerd met versnelde ademhaling en verkrampte maag.

En yep daar is ie. Nog voordat de eerste voet de grond raakt, heeft dit vlijtig liesje namelijk haar eerste taak al te pakken; het noteren van haar dromen ervan overtuigd zijnde dat hetgeen haar onderbewuste haar inzichtelijk wil maken van staatsbelang is. Overigens zeker niet inferieur aan de lijst van structurele, enigszins dwangmatige, handelingen die daarop volgen te beginnen met het citroenwater op nuchtere maag voor de ontzuring van m’n lichaam, de ochtendmeditatie met de verborgen agenda inspiratie rijkelijk te laten vloeien, het spoelen met kokosolie om m’n lever te ondersteunen in het ontgiftingsproces, het dankgebedje vooraf aan m’n ontbijt met stiekem de overtuiging dat me dat gaat voorzien van een leven vol overvloed om vervolgens m’n zwarte toermalijn af te spoelen die samen met m’n denkbeeldige schild ervoor moeten zorgen dat de computerstraling m’n lijf niet triomferen. En dan is het klokslag 9.00 en moet de dag nog beginnen.

Controlfreak? Nah? Zou je denken? Eén ding is zeker; ongeacht mijn verrijkende intenties, lijkt m’n lichaam allesbehalve gecharmeerd van deze fratsen. Daarom bracht ik vorige week een bezoekje aan mijn therapeut naar aanleiding van de maandenlange stekende pijn in m’n maagstreek. Ze had geen ellenlang betoog nodig om haar directe, enigszins confronterende, diagnose te stellen; een gevalletje maximaal-verkrampt-in-het-leven-staan. Of dat me bekend in de oren klonk? Mwah. Ook m’n fysio kwam met een soortgelijke verklaring op basis van het klachtpleidooi over mijn knoerharde onderrug. Wat blijkt? Door mijn verkrampte houding wordt er een desastreus beroep gedaan op mijn magnesium- en energievoorraden wat maakt dat het automatisch ontspan-mechanisme van mijn spieren volledig op apegapen ligt en besloten heeft tijdelijk uit haar functie te stappen.

En hoe ironisch ook weer; hoe harder ik dus probeer m’n lichaam en leven te optimaliseren, hoe meer ik ‘t juist de vernieling in help. Verkramping staat gelijk aan stress en stress blijkt verzurende factor nummer 1 met als gevolg dat de kleine winst behaald aan kant A geenszins in vergelijking staat met het destructieve effect aan kant B.

Oké. Duidelijk verhaal. Aan mij dus de taak daar verandering in te brengen? Wat in mijn woordenboek synoniem staat aan, juist ja, controle! FUCK! Hoe kan ik hiermee omgaan zonder dat dit de nieuwe bolletjestrui wordt in mijn toch al uit-de-kluiten-gewassen bergklassement van compulsieve manoeuvres.

Laat ik eerst maar eens gaan voelen. Want waar komt het vandaan? Waarom vind ik het zo nodig mijn lichaam in de meest optimale staat te brengen? Waarom vind ik het zo nodig mezelf maximaal te ontwikkelen? Komt het voort uit het feit dat ik momenteel geen job heb en ik mezelf, op mijn manier weliswaar, zo nuttig mogelijk denk te moeten maken? Misschien. Of komt het door de enorme perfectionist in me die alleen genoegen neemt met het hoogst haalbare? Ook zeker niet onaannemelijk.

Een gesprek met een vriendin gister gaf me ineens inzicht in een belangrijke onderliggende overtuiging; ik moet mijn best doen om het waard te zijn. Om het waard te zijn alle dingen te mogen ontvangen die er op mijn pad komen. Ik moet het eerst verdienen om te mogen genieten van al wat het leven me brengt. En op basaal niveau komt dat gevoel wellicht voort uit het ontbreken van die job, maar ik voel dat het dieper gaat; dat ik op een diepere laag voel niet zomaar iets te verdienen. Dus doe ik mijn best. Mijn knetterharde best om mijn gezondheid in de meest optimale conditie te brengen, mijn fijngevoeligheid maximaal te ontwikkelen om zo mijn, zelfbedacht en werkelijk nergens op gebaseerde, hoogst haalbare potentieel te kunnen leven. Dat is schijnbaar mijn invulling van ‘het verdienen’.

En dat doet me denken aan een fragment uit de film ‘Eat, Pray, Love’, waar een Italiaan aan de hand van de uitspraak ‘Il Dolce Far Niente’ oftewel ‘the sweetness of doing nothing’ Julia Roberts probeert uit te leggen hoe Amerikanen het altijd eerst denken te moeten verdienen voordat ze zichzelf toestaan te genieten; Italianen daarentegen zien genieten als een primair recht waarvoor ze al het andere zonder pardon aan de kant mogen schuiven.

En daar herken ik me wel in. Me schuldig voelen als ik de hele middag op de bank een beetje series loop te kijken of wanneer ik zomaar geld uitgeef aan nutteloze, maar eigenlijk ook nuttige dingen. Als ik m’n ochtendmeditatie oversla of het overgebleven kliekje wortelstamppot van gister besluit aan m’n composthoop te doneren. Allemaal dingen die ik schijnbaar niet denk te verdienen. En terwijl ik deze laatste zin op papier pen, voel ik hoe een dikke traan haar weg naar beneden vind wat voor mij het teken is dat ik een angel te pakken heb. Even genoeg voor vandaag.

ei-60492-original

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.