Blog#6; Too-hard-to-get

Het ontstaat ineens, vaak zonder dat je er erg in hebt. In mijn geval een jongen van 21, licht getint, buiten proporties getraind die me met zijn helderblauwe ogen iedere zondagochtend vanachter de sportschool-bar staat aan te turen. Buiten het feit dat ik technisch gezien z’n moeder had kunnen zijn (oké heel technisch gezien dan), is het op het eerste gezicht niet direct m’n type wat maakt dat ik na de les überrelaxt en volledig comfortabel m’n theetje wegslurp ontspannen babbelend over onze dagelijkse uitdagingen. Was dat zo’n dikke maand geleden nog in mijn bij-elkaar-geraapt-yoga-tenue’tje met een gare zondagsknot op m’n kop, ben ik krap 2 weken later voorzien van coupe Leco, ‘blusje’ op de wangen, favo legging en drapeert er een fonkelnieuwe poncho over m’n schouders.

En zelfs nu nog is er de uiterst gênante opmerking van de huis-masseur nodig om me attent te maken op mijn gezapige gedrag; ‘want waarom blijft die yoga-docente op zondag toch altijd zo lang plakken?’. Met het schaamrood op m’n kaken brabbel ik er iets op los terwijl ik me besef dat ik inderdaad al 2 uur lachend, stralend en tosti-etend aan de bar hang. Ik klap volledig dicht, graai m’n boeltje bij elkaar om vervolgens met piepende banden het terrein te verlaten. In de auto evalueer ik; Scheiße! Dadelijk denkt die masseur óf nee de hele sportschool of erger nog de knul in kwestie dat ik ‘m leuk vind! Oke. Zonder twijfel. Code ROOD is zojuist officieel afgegeven.

Maar hoezo? Waarom staat deze kwestie in mijn beleving gelijk aan een orkaan standje Katrina? Daarvoor eerst een rewind naar m’n begin-twintigers bestaan waarin ik me waande in de snelle wereld van auto’s, macho’s, geld, status en veel maskers. Zoals het mij betaamt, paste ik me ook nu weer keurig aan aan mijn omgeving en deed mijn stoere voorkomen vermoeden dat niks of niemand mij kon deren en wortelde er zich een hardnekkig overlevingsmechanisme in mijn systeem. Desondanks zouden de ruwe wateren ervoor zorgen dat mijn onbevangen hart niet minder dan eens van onder tot boven finaal zou worden opengeragd met een teer hartzakje vandaag de dag als resultaat.

Maar er is meer; als ik, laten we zeggen, gebiologeerd ben door iemand ben ik geneigd deze persoon op een voetstuk te plaatsen. Op geheel natuurlijke wijze manoeuvreer ik mezelf gracieus naar de welbekende schaduw en ontstaat die onvermijdelijke vicieuze cirkel; hij gedraagt zich koeltjes, mijn adoratie groeit, hij neemt meer afstand, ik verlies mezelf en m’n authenticiteit, hij vind er geen bal aan en een potentiële kalverliefde loopt glansloos op de klippen. ‘LAAT NOOIT BLIJKEN DAT JE IEMAND LEUK VIND’ prijkt dan ook met koeienletters op de eerste bladzij van mijn liefdesbijbel.

En dat dat me vrij aardig afgaat, blijkt wel uit het feit dat ik nu zo’n 5 jaar vrijgezel ben. Hoogtijd dus voor een andere tactiek en gezien mijn schijnbaar zonneklare interesse voor de jongeman in kwestie, heb ik hem onlangs gebombardeerd tot test case. En zo probeer ik tijdens onze thee-tijd steeds meer kleine openingetjes te geven, wellicht in eerste instantie met het blote oog niet zichtbaar, maar hé ik moet van ver komen. Desondanks lijkt het erop dat mijn verborgen verzoekjes worden beantwoord en binnen no-time wordt er zelfs een potentiële dansdate beklonken. JA-HA mijn enthousiasme neemt spectaculaire vormen aan wat zich onder andere uit in een, voor mijn doen, vrij stevig app-offensief; hij lijkt daar minder van onder de indruk en ik proef zelfs wat ingetogenheid. En omdat deze control-freak nou eenmaal graag weet waar ze staat, peer ik er als klap op de vuurpijl diezelfde dag nog dé hamvraag uit; de vraag der vragen; de vraag die voor mij voelt als de ultieme kwetsbaarheid; ‘Heb je zin om vanavond af te spreken’? Eén vinkje. Twee vinkjes. En blauw. Gloek. Mijn frêle hart ligt officieel in de handen van een gebruinde 21-jarige barman.

En of mijn hevigheid te overweldigend voor ‘m was, mijn spontaan veranderende gedrag weinig charme overliet of de missie bij voorbaat al compleet vruchteloos was; na dit app’je eindigt project Swarzenegger voorgoed. Pijn doet het gelukkig niet, jammer vind ik het zeker. En enerzijds herinnert het me weer waarom ik al jarenlang stevig vasthoud aan die cocon-tactiek; het is veilig, ontzettend comfi en niemand die de kans krijgt mijn fragiele hart af te wijzen. Maar anderzijds; HALLELUJA wat voelt het fijn! En ik weet dat dit gevoel zich enkel kan ontvouwen en groeien in het licht van mijn kwetsbaarheid. Dus ik ga door. Door met testen en ben daarvoor dringend op zoek naar geschikt test materiaal;).

 

fe552a95159da89c9173c7214dcf5835

5 Comments

  • free willy schreef:

    hoi lenneke

    mooi verhaal van je ervaring
    als je nooit op je bek gaat, kom je dus ook geen stap verder, en ik kan het weten hahaha
    knop om en gewoon weer door, ( was het maar zo makkelijk)
    4 en een half keer samen gewoond, en twee keer een huis gedeeld
    en al 8 jaar vrijgezel (slecht voorbeeld) hahaha
    lekker je gevoel volgen, en niet te veel je best doen, het moet toch van twee kanten goed voelen
    een heel varken, voor zo een klein stukje worst hahaha (komt van mijn moeder)

    MVG
    free willy

  • free willy schreef:

    sorry voor het slecht beëindigen van mijn tekst
    moest ff de uitzending van dakar kijken
    als je behoeften hebt, om het een en ander te bespreken, over de grote mensen wereld, of om nog meer over jezelf te weten te komen
    kan je altijd een beroep op mij doen
    heb me altijd in mensen verdiept, en heb er de nodige boeken over!

    verder wil ik je veel geluk en liefde wensen!
    met je onderneming hahaha

    MVG
    free willy

  • Nicole schreef:

    Een feest van herkenning en met een grote glimlach gelezen 🙂 Tnx!

  • Dankjewel voor jouw reactie Willy! En dakar is uiteraard ook belangrijk;). En ik hou het in m’n gedachten! Groetjes, Lenneke

  • Dankjewel voor jullie leuke reacties!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.