verWOESTend aantrekkelijk

Amper 1 voet over de drempel van de Tiroolse apres-skibar en ik heb ‘m al in de smiezen. Met een arm nonchalant over de leuning hangt hij wat onderuit gezakt aan een tafeltje en belichaamt hij voor mij onomstotelijk het stereotype van de ultieme snowboard c.q. surfdude. Je kent ze wel met hun onverschillige voorkomen, broek tot op de knieën en onder hun cap de uiterst ongeïnteresseerde blik waarmee ze de wereld proberen te overtuigen dat niks of niemand hun ook maar enigszins kan beroeren. Voor mij hét onherroepelijke recept voor een chemische kernreactie in m’n lichaam en het startschot voor dé ultieme uitdaging.

Quasi spontaan bemachtig ik dan ook vrij snel een plekje aan het bewuste tafeltje en kets ik, net of ik nooit anders heb gedaan, de ene na de andere euro in het borrelglaasje terwijl ik mijn medespelers, waaronder mister-couldn’t-care-less, enthousiasmeer hun biertjes en borrels in één keer achterover te tikken met uiteraard mezelf als onbetwiste aanvoerder. Yep zonder twijfel. Mijn stoere alter-ego is zojuist gearriveerd. De megamagneet, zoals ik ‘m allang niet meer heb mogen ervaren, zorgt ervoor dat ik amper opmerk dat mijn gezelschap op huis aangaat. Maar ik blijf en niet zonder succes; zonder al teveel in detail te treden behaal ik aan het einde van de avond glorieus mijn triomf.

De rijkelijk stromende serotonine fontein resulteert in een constante golf van intense gevoelens van gelukzaligheid en zal voortvloeien tot het moment van wederzien. Want hoe ongeïnteresseerd hij zich de eerste avond voordeed, hoe geïnteresseerd is hij vanavond, echter niet alleen in mij, maar ook in de 36 andere ski-mädchen aanwezig in de kroeg. En kwam ik er de vorige keer nog zonder al teveel kleerscheuren vanaf, dit gevoel van afwijzing doet pijn. Fucking veel pijn. En als je het mij vraagt veel te veel pijn in verhouding tot wat het voorstelde.

Maar hoezo? Waarom ragt deze zo diep m’n hart in? Welke diepe pijnlaag wordt hier op beestachtige wijze opengereten? Door de tranen heen lukt het me te voelen waarom deze nietsvermoedende knul mij het hart zo op hol heeft kunnen laten brengen. Want is het niet de ultieme bevestiging? De gast die nergens iets om geeft, wél geboeid raakt door mij? Is het niet het hoogste haalbare bewijs dat ik de moeite waard ben? Een bewijs wat schijnbaar een onuitputtelijke bron van gelukshormoontjes aanboort welke m’n lichaam op een allesovertreffende wijze bevredigd.

En zo werkt het dus ook de andere kant op. Zodra iemand wél interesse toont, wordt het gemak waarmee hij zich aandient steevast gekoppeld aan een lage score op de ‘interessantheid’ graadmeter. Bovendien duidt zijn snelle ‘overgave’ op zijn willekeur, wat mij automatisch een stuk minder uitzonderlijk maakt. Ik weet het. Krommer kan het niet en het lijkt wel een weeffout. Een weeffout die al regelmatig heeft geleidt tot onvervalste zelfkastijding; want die intense gevoelsdiepte die de ongeïnteresseerde man teweegbrengt, maakt mij als een junk vurig verlangend naar haar heroïneshot welke eigenlijk standaard leidt tot een anti-climax. Want het is gebaseerd op een illusie. Een grote lege illusie.

En ik kom er gewoon niet doorheen. Want enerzijds ken ik die gevoelspotentie bij die ‘bad guy’, maar weet ik tegelijkertijd dat ik die lange-termijn bevrediging bij hem nooit ga vinden. En anderzijds mis ik die intensiteit bij die ‘good guy’ die, inderdaad, waarschijnlijk wel de long-term fit zou kunnen betekenen. En ik heb het geprobeerd. Al meerdere malen ben ik gesettled voor ‘less’, heb ik ingeleverd op gevoel, wat me vervolgens niet genoeg greep en heb ik concessies gedaan op toewijding, waarvan m’n hart weigert nog langer de pijn te incasseren.

En het raakt me op een diep niveau omdat ik me besef dat dit mijn hele leven al speelt en ik, om eerlijk te zijn, geen idee heb wat ik ermee aan moet. En het lijkt erop dat, buiten mijn verwoede pogingen tot inzicht, me niets anders rest dan het open te laten. Het open te laten in de hoop dat de doorbraak zich aandient en iets of iemand me gaat helpen dit patroon te doorbreken, want ik gun mezelf die gevoelsdiepte en ik gun mezelf die lange-termijn vervulling. Fingers crossed…

2f20f1cacaf443742b74d7d2ac194c7b

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.