Leven in de flow; dwaas- of droombestaan?

‘Je bent gek!’ smoort m’n vriendin me toe als ik haar vertel over m’n huidige situatie en in het bijzonder m’n voornemen. M’n voornemen om me niet meer bezig te houden met of en hoeveel geld ik verdien. M’n voornemen om erop te vertrouwen dat alles wat ik nodig heb naar me toe komt. En ik kan me haar reactie voorstellen, want eerlijk is eerlijk; op papier ziet het er vrij penibel uit. Op de enkele yogalessen na geen vast inkomen, geen direct zicht op betaalde schrijf- of yogaopdrachten in de nabije toekomst en een saldo op m’n bankrekening welke langzaam afstevent richting het 0-punt. Maar desondanks smeult er een enorm vertrouwen in me.

Verkrampt
Spierverkramping in m’n nek en schouders. Een fysieke metafoor voor de verkramping waarmee ik de afgelopen maand dingen naar me toe heb proberen te trekken. Dingen vanuit m’n hoofd proberen te forceren, veelal uit angst, veelal vanuit oude programmeringen. En tegelijkertijd hetgeen wat ik veelal om me heen zie gebeuren. Ondernemers die hard werken, ploegen, proactief zijn om hun business aan de gang te houden. Dus wie ben ik dan om te denken dat het voor mij anders is? Wie ben ik dan om te denken dat het voor mij ontstaat zolang ik zelf aan de kant stap om het te laten gebeuren, dat het ontstaat zolang ik puur de dingen blijf doen die goed voelen?

Pure oogst
Het pad van de afgelopen jaren heeft me geleerd te oogsten. Ik heb ervaren dat, zodra ik dingen naar me toe probeer te trekken, het stagneert. Ik heb ervaren dat ik de mooiste dingen manifesteer als ik inplug op hetgeen wat er voorbijkomt en doorgaans komen die dingen uit een hoek die ik zelf never nooit had kunnen bedenken. En tuurlijk horen daar uitdagingen bij, juist, maar die uitdagingen worden als vanzelf gepresenteerd. Ik hoef niet te verzuipen in een poel van mogelijkheden, ik hoef alleen maar te kijken naar wat zich aandient.

Ultiem vertrouwen
En begrijp me niet verkeerd. Ik ben volop bezig. Maar uitsluitend met dingen die goed voelen en waar ik blij van word. Naast het schrijven van m´n blogs, het opzetten van gave projecten en het verdiepen van m´n yogalessen, definieer ik wat ik wil doen, wie ik wil zijn en profileer ik mezelf vervolgens zo ook op papier en in levenden lijve. Maar zonder moeite, want dit is al wie ik ben, dit is al wat er stroomt. Dit is waar ik onwijs veel zin in heb en komt niet voort uit angst of het me volgende week wel dat brood op de plank gaat verschaffen. Noem het gruwelijk naïef, noem het living-on-the-edge of noem het ultiem vertrouwen.

Leef ik in een droomwereld?
En dit klinkt natuurlijk heerlijk, maar tegelijkertijd is het lastig niet in m’n hoofd te schieten. Want is het niet m’n comfortzone geworden? Is het niet juist de uitdaging om te leren omgaan met die spanningsklachten? Leef ik in een droomwereld? En dan is er nog dat hoofd doorweven met oude programmeringen; ‘ik moet zekerheid hebben’, ‘ik moet weten waar ik volgende maand aan toe ben’ en ‘ik moet weten dat er voldoende werk is’.

Mijn waarheid
Maar het signaal van m’n hart is luid en duidelijk; ontspan, vertrouw en ontvang. M’n hart brengt me bij wat er nu is; ik heb een dak boven me hoofd, geld om te eten en ik kan me voorzien in m’n eerste levensbehoeften. Is dat niet alles wat er is? Dat ik geen idee heb hoe ik het volgende maand ga rooien, is in dit moment toch helemaal niet aan de orde? In een tijd waar zoveel aan het veranderen is. Waar alles op hoog tempo transformeert, waarin we met z’n allen onderweg zijn naar een nieuwe dimensie. Wat zijn die overtuigingen in ons hoofd dan nog waard? Wie weet de waarheid? Wat is de waarheid? Is het niet mijn waarheid die telt?

IMG_3513Mijn leven, mijn verhaal
I trust, I trust, I trust, galmt er non-stop door m’n hoofd telkens als ik neig in m’n angst te schieten. Telkens als m’n innerlijke criticus weer met award-waardige doemscenario’s op de proppen komt of als diezelfde criticus diverse mensen uit m’n omgeving citeert; familie, professionals, zelfs helderzienden die me iets anders adviseren. Maar ik blijf vertrouwen op mijn stem. En misschien ga ik gruwelijk op m’n bek, publiceer ik over een paar maanden alsnog die blog waarin ik schrijf over m’n eerder aangekondigde bezoekje aan de voedselbank; maar hé dan heb ik het wel geprobeerd. Dan ben ik trouw gebleven aan mijn hartstem, mijn verhaal. Gewoon omdat ik de enige ben die mijn verhaal kan schrijven, omdat ik de enige ben die mijn verhaal kan leven… So the story continues and I’ll keep you posted, don’t worry about that;)..

PS. de avond nadat ik deze blog schrijf, trek ik een kaart en het is de ‘Fool’ oftewel de ‘dwaas’ die met z’n vrolijke gezicht voor m’n neus verschijnt. Enigszins op m’h hoede begin ik de betekenis te lezen: 

Van moment tot moment en bij iedere stap laat de Dwaas het verleden achter zich. Hij heeft niet meer bij zich dan zijn zuiverheid, zijn onschuld en vertrouwen, wat gesymboliseerd wordt door de witte roos in zijn hand. Het dessin van zijn vest bevat de kleuren van de vier elementen van de tarot, hetgeen erop wijst dat hij in harmonie verkeert met alles wat hem omringt. Zijn intuïtie functioneert optimaal. Op dit moment krijgt de Dwaas de steun van het universum om deze sprong in het onbekende te doen. Er wachten hem avonturen in de stroom van het leven. De kaart wijst erop dat je geen misstap kunt doen zolang je vertrouwt op je intuïtie van dit moment, op je gevoel dat alles ‘goed is’. Je gedrag lijkt anderen misschien ‘dwaas’, of jezelf ook, als je probeert het met je rationele verstand te analyseren. Maar de Dwaas staat bij ‘nul’, het nummerloze nummer waar vertrouwen en onschuld de weg wijzen, niet scepsis en vroegere ervaringen.

Kan het nog mooier?

IMG_3411

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.