Ego versus hartsliefde

Uiterst galant wordt m’n stoel aangeschoven en vult een prachtige rode wijn mijn glas; ik geniet van de ambiance en ik geniet van mijn gezelschap. Ik voel me op m’n gemak en word op handen gedragen terwijl we dinerend varen over de grachten van Amsterdam. Alles klopt aan deze date, alleen denkt m’n hart daar helaas anders over. Het gehoopte hartsprongetje blijft uit. Vandaag althans. Want het zal slechts 1 dag duren voordat die geambieerde vrije val alsnog wordt verwezenlijkt en wel door een oude bekende, zonder twijfel te rubriceren in de categorie ‘eikels’; uitermate nonchalant, ongeïnteresseerd en een niets ontziende dosis narcisme waarmee hij mij zo’n 3 jaar geleden tevens genadeloos aan de kant schoof. Maar hoezo heeft deze nietsvermoedende pummel na 3 jaar nog steeds zo’n allesverwoestend effect op m´n hart? En is het wel m’n hart die hier zonder parachute met een rotgang van boven naar beneden dondert?’ 

Marinade van erkenning
Een deel van me is constant op zoek naar bevestiging van mannen. Als ik op straat fiets, door de stad loop, zelfs tijdens de yogales. Telkens checken of iemand interesse toont zodat mijn ego weer even kan smeulen in de marinade van erkenning. Gek word ik ervan! En hoe hoger de score op mijn ego’s interessantheid-graadmeter, waar de ratings voornamelijk zijn gebaseerd op looks, populariteit en voetstukhoogte, hoe enthousiaster m’n serotonine aandrijvers in de rondte zwieren.

De eikels
En dan zijn er dus nog de ‘eikels’. Althans de exemplaren die mede hier op aarde lijken te zijn om mij uiterst eikelig te behandelen, omdat het schijnbaar precies is wat ik nodig heb. Je kunt het zo zien; doordat ‘de eikel’ het vermogen heeft mij keihard af te wijzen, is zijn bevestiging oftewel zijn acceptatie van onschatbare waarde en extreem bevredigend. En het is dan ook precies die bevestiging waar ik schijnbaar onbewust telkens naar op zoek ben. Het contrast van eerst een afwijzing gevolgd door bevestiging zorgt ervoor dat een deel in mij tot in haar diepste kern wordt gevoed en mij badend in extase achterlaat. En dat is precies hetgeen wat ik, eigenlijk m’n hele leven al, steevast onder de noemer liefde heb geschaard.

Egoliefde
Maar ik kom er steeds meer achter dat het helemaal niets, maar dan ook niets met liefde te maken heeft. Het is allemaal ego verweven met een oud en wellicht collectief pijnlichaam. Ik heb iets nodig van die ander. Het is allesbehalve onvoorwaardelijk. En zolang ik in die vragende rol zit, blijf ik ook datgene krijgen wat ik schijnbaar nog steeds nodig heb om dit patroon te doorbreken. Zolang ik in die vragende rol zit, kan potentiële ‘normale’ liefde nooit stromen.

I wanna know what love is
En eigenlijk heb ik ook geen idee wat dat dan moge zijn, ‘normale’ liefde. Wat voel je dan? Wat blijft er over als dat egostuk niet wordt geprikkeld? Wat blijft er over als mijn hart niet die vrije val maakt en ik volledig van m’n stuk word gebracht? Als die alles overtreffende magneet niet wordt geactiveerd? Die magneet die mij keer op keer weer als een mak lammetje gewillig in de armen van mijn argeloze veroveraar drijft. Om eerlijk te zijn; ik heb geen idee. Het enige wat ik weet is dat ieder inzicht, iedere bewustwording me weer een stapje verder in de richting brengt. Me weer een stapje dichter in de buurt brengt van die onvoorwaardelijke liefde. Vanuit het diepste van m’n hart is dat althans wat ik hoop en in dit geval is het wel degelijk m´n hart die spreekt;)..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.