En toen was er…. Liefde

Bah het benauwt me! Tijdens mijn droom ben ik op vakantie en bevind ik me in een kleine ruimte met mensen die ik zelf niet zo snel zou uitkiezen. Ik voel me beperkt. Het voelt alsof er geen speelruimte is. Alsof alles is ingevuld. Hetgeen wat me waarschijnlijk altijd al heeft weerhouden om een verbintenis voor langere tijd aan te gaan. Vrij wilde ik zijn. Alle opties openhouden. Want als ik kies, valt al het andere automatisch weg en ben ik veroordeeld tot gewoonte en vanzelfsprekendheid. Toch? Ben ik veroordeeld tot ‘weten’ waar ik aan toe ben, bewegingsloosheid en routine. Iets wat me m’n hele leven al de kriebels heeft bezorgd.  

Hoezo hij?
En de droom attendeert me dat deze angstige kriebels zich nog steeds zo net onder het oppervlak schuildouden. En deze droom komt niet voor niks. Ik heb namelijk een man ontmoet. Een man die me sinds lange tijd weer in vervoering brengt. Een man die me misschien wel voor het eerst in m’n leven laat ervaren wat hartsliefde is in plaats van de eerder beschreven ego-variant. En dat ego vindt het allemaal maar niks en is dan ook als een druk baasje in de weer om deze kalverliefde genadeloos af te schieten. Want jij valt toch helemaal niet op blond en jij valt toch helemaal niet op dat postuur? Die mate van zachtheid en ongecompliceerdheid is toch helemaal niks voor jou? Nee mijn man moet stoer zijn, sterk zijn, uitdagend zijn zodat ik hem moeiteloos op dat voetstuk kan plaatsen en er nooit sprake kan zijn van een gelijkwaardige relatie waarin iemand daadwerkelijk de kans krijgt dichtbij me te komen.

Ga weg!
En met mijn zintuigen en in mijn lijf ervaar ik dat het fijn is. Dat het klopt. Maar mijn hoofd denkt daar regelmatig ernstig anders over en grijpt dan ook iedere kans aan om zich er hardvochtig tussen te wringen; z’n uiterlijk, z’n gedrag, z’n levensstijl, alles wordt scherp bekritiseerd en onder de loep genomen wat maakt dat het hele pallet aan mechanismen in rap tempo van stal wordt getrokken. De dappere man in kwestie wordt afgewezen, weggeduwd en regelmatig in het ongewisse gelaten, maar het lijkt ‘m op geen enkele manier te beroeren; het lijkt alsof we allebei weten dat die onderliggende hartconnectie gegrond is, solide is, wat er ook aan gespartel aan het oppervlak gaande is.

Cut the crap
En dat lijkt me langzaam doen beseffen dat al m’n maniertjes, al m’n hazensprongen, al m’n ontwijkmanoeuvres totale onzin zijn. En dat besef maakt dat de mechanismen langzaam, heel langzaam hun kracht verliezen. Wat overigens niet betekent dat de impuls niet steeds opnieuw haar ‘kopje’ aan het oppervlak laat zien wat me nog regelmatig maximaal doet blokkeren en ik volledig in weerstand met m’n hand al op de deurknop er met een hoop bombarie tussenuit wil knijpen. Weg van de confrontatie. Weg van de struggle. Maar keer op keer lijkt het smeulende vertrouwen in m’n hart het te winnen. Keer op keer ontdek ik onder de mistige sluier van weerstand die onderliggende hartstroom en ik kan er gewoonweg niet omheen, hoe hard ik het soms ook probeer. En het is deze connectie die maakt dat ik de impuls kan ervaren zonder er een verhaal van te maken; maakt dat ik de weerstand kan voelen zonder er direct een actie aan te koppelen; maakt dat ik met het gevoel kan zijn zonder er keihard van weg te sprinten.

Nu.
Maar laten we wel wezen; ik vind het doodeng. En het schrijven van deze tekst maakt het allemaal nog een tikkeltje enger, maakt dat er wellicht verwachtingen worden geschept en oef wat vind ik verwachtingen lastig. Want verwachtingen maken dat ik ergens aan dien te voldoen. Dat ik iets waar te maken heb. Dat ik kan teleurstellen, dat ik kan falen. Tevens een reden waarom het makkelijker is, besef ik me nu, alleen door het leven te gaan. Maar ook dit is een uiting van het ego, iets wat in de toekomst speelt, iets wat helemaal niks met het NU te maken heeft. NU is er namelijk alleen maar dit, NU is alles, NU is niets, NU is blanco. En NU is de enige plek waar ik hoef te zijn. How hard can it be;)

 

 

4 Comments

  • Marja schreef:

    Wow, het lijkt wel alsof je mijn leven op dit moment beschrijft! Bizar! Maar ook dank voor deze mooie woorden en het besef dat ik niet de enige ben met dit soort dilemma’s.

  • Cindy schreef:

    ohhh L’Amour! Ik kan gek worden van de twijfels, onzekerheden, frustraties en irritaties die het met zich brengt, maar bovenal geniet ik van fijn gemijmer, het gevoel dat mijn hart overstroomt, het verlangen naar meer en de rust die ik er (uiteindelijk) van krijg; mmmmmmmmmm. ENJOY! <3

  • Lenneke schreef:

    Dankje Marja voor jouw berichtje! En ja het lijkt er inderdaad op dat deze thema’s momenteel erg synchroon lopen. Fijn om weer bevestigd te worden dat we dit pad samen bewandelen:).

  • Lenneke schreef:

    Haha ja precies dat Cindy! En er bovenal van proberen te genieten, soms best een uitdaging;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.