Ik wil dit leven niet!

Ik wil weg! Met een ferme pas loop ik richting de auto en smijt ik met een overdreven rotgang het portier dicht. Ik sta op het punt in huilen uit te barsten, maar ik bijt m’n tanden op elkaar en trap in plaats daarvan m’n gaspedaal wat harder in. Ik zie de edelstenenwinkel in m’n achteruitkijkspiegel steeds kleiner worden en dat is maar goed ook. Want ik ben er even helemaal klaar mee. Klaar met m’n ‘nieuwe’ leven. Klaar met al die rare plekken, rare mensen en rare situaties.

Wat sta je daar in hemelsnaam te doen?
Soms voelt het alsof ik tot een leven word gedwongen waar ik helemaal niet voor wil kiezen. Althans waar m’n ego niet voor wil kiezen. M’n ego ziet me nog steeds het liefste lekker meegaan in de ‘mainstream’ oftewel vooral niet te vreemd zijn en al helemaal geen dingen doen waar mensen iets van vinden. Of beter gezegd; waar ik klaarblijkelijk zelf iets van vind. Want hoezo sta je daar tussen al die ´stoffige´ mensen op je blote voeten te dansen? Vroeger kwam je tenminste nog eens ergens, stond je met hippe lui op de VIP-area los te gaan op alle ertoe doende feestjes. En mantra’s zingen in de stad? Kom op zeg, dat was iets wat je oma vroeger deed, maar dat betekent toch niet dat jij zoiets sufs hoeft te doen? En ik kan je vertellen; het is telkens weer een aardige kluif om me niet volledig onderuit te laten hengsten door deze uiterst krachtige poging van m’n ego om me te laten blijven ‘hangen’.

Melancholie
Want blijven hangen, daar kan ik soms best een handje van hebben. En m’n melancholische terugkijkende blik draagt daar onverminderd aan bij. Ieder jaar in de auto richting de wintersport kijk ik standaard met heimelijke gevoelens terug naar het jaar daarvoor; ‘want wat was het toen mooi, wat klopte toen werkelijk alles aan die trip’. De hersenschudding en het karige handjevol sneeuw voor het gemak even achterwege gelaten. En begrijp me niet verkeerd; het was doorgaans ook prachtig, maar de melancholie maakt dat de huidige setting volkomen in het niets valt. Maakt dat ze automatisch een deel van haar schoonheid verliest, aangezien ze in mijn bevooroordeelde ogen nooit kan tippen aan de voorgaande versie waardoor ik het huidige moment nooit in haar volste potentie kan ervaren.

Blauwdruk
Maar hoezeer m’n ego het ook probeert, hoe betoverend haar pogingen ook zijn om alles bij het vertrouwde te laten, de golf vanuit m’n hart is gewoonweg te sterk. Het verlangen naar zuiverheid en het verlangen naar de waarheid blijkt te groot. Het is tijd. En ik kan niet anders dan meegaan in de stroom en me openen voor hetgeen wat zich aandient wetende dat het stuk voor stuk, soms in eerste instantie vermomde, cadeautjes zijn. En ik weet dat het deze stroom is die me op het diepste niveau vervult. Ik weet dat het deze golf is die me helpt me volledig over te geven aan wat het leven me brengt, zodat ik ‘gewoon’ de impulsen vanuit m’n hart kan volgen. En dat hart, ja dat hart weet precies wat me écht gelukkig maakt.

Fasten your seatbelts
Maar ondanks deze wetenschap valt het niet altijd mee, schiet ik nog regelmatig vol in de weerstand. Zo ook nu. En of het m’n zojuist gescoorde edelsteen is die me net dat extra zetje geeft, maar het lukt me deze keer er ruimte aan te geven. Ruimte aan de weerstand. Ruimte aan het gevoel van frustratie. Want ook dit mag er zijn. En ernaar kijken van een afstandje maakt dat ik me weer blanco kan openen voor het moment. In het moment. En zo vervolg ik zonder verwachting en zonder oordeel mijn weg. Op naar de volgende highlight, op naar het volgende avontuur van vandaag en wel; een kersverse graancirkel. Dus ego fasten your seatbelts and enjoy the ride;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.