Parelblog: Van spinrag naar opvangnet

Ervaar je dit soms ook? Een sterke aandrang om je haren af te knippen en rood te verven. Of om je zolder radicaal op te ruimen, dagboeken te verbranden, de muren te gaan schilderen, alles in huis een andere plek te geven. Waarom? Omdat je diep van binnen voelt dat het daar tijd voor is. Zoals ‘ineens’ de tijd daar is om te stoppen met een verslaving, om vegetarisch te worden, om een nieuwe training te volgen of om dat ene boek nog eens open te slaan.  En soms, niet vaak, maar soms is het tijd voor een grotere beslissing… om te verhuizen, je werk op te zeggen, te scheiden of om die ene verre reis te gaan maken en voor onbepaalde tijd te verblijven in een Ashram.  

 De hunkering naar Vrijheid
Zo’n 8 jaar geleden heb ik tijdens een zware burn-out mijn baan opgezegd en ben ik voor onbepaalde tijd vertrokken naar Frankrijk. Slim? Neuh, ik kwam niet in aanmerking voor een uitkering, omdat ik zelf ontslag had genomen; had net een appartement gekocht en verder had ik geen spaarpotje of plan voor als ik terug zou komen…

Ik moest uitbreken. Mezelf hervinden.
Het enige dat ik wist was dat ik moest gaan en ik had zo’n diep vertrouwen dat het allemaal goed zou komen. Mijn omgeving kon mijn gevoel niet voelen, de diepere stem in mij niet horen, het vertrouwen niet geloven. Meegaan in angst om veiligheid vast te houden kon ik niet. Ik moest uitbreken. Mezelf hervinden. Levensvragen beantwoord krijgen. Dit moest ik helemaal alleen doen en niemand kon mij hierbij helpen of begrijpen. Nee, ik voelde me niet eenzaam; juist intens verbonden met mezelf en met het leven. Ik werd gestuurd, door intuïtie. Ontroerd, dat ik deze weer zo sterk mocht voelen, want wat had ik die gemist.

Uit de slijk gekropen
Deze reis, deze beslissende reis heeft mij alles geboden wat mijn hart begeert. Opzekers met horten en stoten, maar alles is het waard geweest. Zo sterk uit de slijk gekropen. Ik had 8 jaar geleden nooit kunnen bedenken wat het me zou brengen. Dat is pas te bevatten met een dankbare terugblik. Mijn omgeving noemt me nu dapper. En het is een inspiratieverhaal voor velen, want zo’n aandrang is herkenbaar. Er zijn maar enkelen die de stap durven te zetten. Velen laten zich beïnvloeden door alle maars, vraagtekens, mind-talks en onzekerheden die op de loer liggen.

Dappere Krijger
En ja, I know! Dit is eng. Eng, gaaf, ondeugend, spannend, rebels, stom, naïef, ongeoorloofd, avontuurlijk, bevrijdend en alles wat er nog meer door je heen stroomt als reactie op zo’n grote beslissing. Het is een diepe stem van binnen, die het vanaf dat moment overneemt. Een onverklaarbaar gevoel. Het lijkt alsof je geen keuze meer hebt. Dat dit de enige weg is die voor je ligt. En dan voel je de dappere krijger in jezelf wakker worden, klaargestoomd om deze weg te trotseren. Je bent er klaar voor om datgene los te laten wat jou niet langer dienstbaar meer is.

Zo voelt het vibrerende leven 
Zo belangrijk om hier gehoor aan te geven; je zult ervaren dat er een groots opvangnet is en dat je wordt geleid naar een hoger doel. Je geeft je eraan over, vanuit volledig vertrouwen; vanuit die stem, jouw intuïtie.
En geloof me, het werkt zeer verhelderend om je leven eens vanuit andere perspectieven te kunnen aanschouwen; los te breken uit je dagelijkse bestaan. Zodat er weer ruimte wordt gemaakt om te ademen. Zodat je weer zelfvertrouwen en levensenergie kunt ervaren. Zodat je de zin, focus en daadkracht weer kunt voelen; vibrerend in iedere cel van je lichaam. Zodat je voelt dat je leeft en dat je het waard bent om er alles uit te halen wat erin zit. Dat er een diepere betekenis aanwezig is. Dat hetgeen wat binnen in je leeft naar buiten kan stromen en zichtbaar wordt. En vooral dit: Dat je trouw bent aan je eigen intuïtieve stem, ongeacht wat anderen ook denken of vinden.

Ieder zijn pad… Just, Go for it !!!  

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.