ZwartWit koffie; al het goede komt in tweeën 

Typisch, want ondanks dat ik tijdens mijn eerste bezoekje met een dikke winterjas mezelf zit te verkleumen aan het kopje bewust-net-niet-gekookte-thee, is het juist de warmte van deze pasgeboren welp die me als een magneet terugvoert naar het voor mij net zo nieuwbakken Victoria Park in Eindhoven. En misschien is het juist wel de ‘laidbackheid’ van deze 2 jongens die me onbewust zo heeft doen charmeren. Het feit dat de verwarming het niet doet, gewoon omdat het simpelweg nog niet nodig is geweest maar hoe, zodra het kwik van de een op andere dag als een baksteen keldert, dit in volledige souplesse en lichtvoetigheid binnen no-time wordt gefixt met een gratis, wederom bewust-net-niet-gekookte-thee, als verwarmend tegemoetkomertje. 

Hello Victoria Park
En opeens is daar het Victoria Park. Het braakliggend veldje achter de Witte Dame waar voorheen menig ‘urbanees’ viervoetertje gewillig haar boodschap deponeerde, is deze met de komst van het Holland2stay kolos omgedoopt tot heus park. En om eerlijk te zijn; I like it here. Het leeft. Met verfrissende concepten als een Brownies & Downies, Minitials,
Twentytwo Gym & Juice en niet te vergeten de aanloop van studenten en young professionals, de noemer waaronder het Holland2stay concept haar verse aanwas probeert te lokken, is het een bruisende plek. Maar toch is het deze ZwartWit koffiebar die mijn aandacht compromisloos in haar greep houdt.

Open & authenthiek
En het is niet perse de groene thee die me verleidt terug te komen. En niet dat daar iets mis mee is, helemaal niet. De verse thee, die standaard komt met een zandloper die me terug voert naar herinneringen aan de eindeloze potjes Rummikub en die ervoor zorgt dat deze Balinese anti-oxidantentijger precies de juiste temperatuur en smaak draagt, is heerlijk. Maar dat is niet wat deze bar onderscheidt van haar legio aan Eindhovense broertjes en zusjes. Nee het is de sfeer. De openheid. Van zowel de ruimte, onder andere de manier waarop je heerlijk door de ruimte naar buiten tuurt, maar voornamelijk van de jongens. Je voelt de vrije manier van ondernemen. Je voelt het plezier. Je voelt de authenticiteit. De plek heeft een ziel, nu al, na krap 2 maanden het licht te hebben gezien. En licht. Licht is het er.

Koffie-watje
Flat White, Kalita, Americano, het koffiejargon vliegt me om de oren, maar helaas ben ik nog steeds die hopeloze koffie-analfabeet. Maar experimenteel als ik ben sparren ik en een van de barrista’s samen een koffie voor watjes op tafel, oftewel de Hot Chocolate Caramel Cappuccino. Mmm wat mij betreft zeker een aanwinst voor op de kaart!

Met aandacht voor details
En dat het tevens een inspirerende werkplek is, blijkt wel uit de manier hoe dit blog moeiteloos op papier krult. Ik geniet van de ambiance, het interieur, het publiek, het geroezemoes wat zo net boven ‘Bon Iver’s Holocence’ uit dwarrelt en de relaxte gasten. Hoe de geur van de huisgemaakte muffins m’n neusvleugels doen opveren, hoe de bloempjes met aandacht in het Vedett flesje worden ‘gevaast’ en hoe hier en daar nieuwe prullaria’s enthousiast worden getest en besproken. Maar ook om lekker even weg te zakken in een van de fijne zithoekjes is deze puike plek meer dan geschikt.

You gotta see it!
En het liefst zou ik een van die ubergave leren krukjes onder m’n shirt mee naar buiten nemen, maar de plek is gewoonweg te leuk om er nooit meer terug te kunnen komen. Oke ik ben enthousiast, dat moge duidelijk zijn. Maar ga het zelf eens ontdekken, you won’t regret it! Oh en vraag vooral om die watjes-koffie, wellicht helpt het ‘m een fixed plekje op de kaart te vergaren.

Overigens schuift deze dame, as we speak, op aanraden van diezelfde barrista een naar schijnt neutraliserende banaan naar binnen, omdat ze 10 minuten na d’r cafeïne shot onstuimig van haar stoel af dreigt te stuiteren. Afijn m’n lijf zal er vast ooit aan wennen, hoop ik;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.