5e dimensie

En dan zit je opeens aan een boterham met pindakaas, avocado en cacao nibs. Gewoon omdat dat precies hetgeen is waar je nu zin in hebt. Een combi die ik me tot een paar weken terug met geen mogelijkheid in m’n hoofd had kunnen halen. Het waren allemaal perfect uitgedokterde ontbijtjes. Geweekte haver met boekweitkorrels, cranberries en kokosolie. Of wat dacht je van dat amandelmeelpannekoekje met biologische rijstmelk, kokosvlokken en een vleugje kaneel. Creaties waarvan m’n hoofd smulde, want oh wat waren ze allemaal gezond. En oh wat waren ze allemaal goed voor me. Maar dat is niet meer. Alles is anders. Sinds een aantal weken is alles anders.

Het lijkt wel of ik opnieuw geboren ben. Geboren in de 5e dimensie. Een dimensie waar alleen maar nu is. En ik heb inmiddels schriftjes vol geschreven over alles wat me is overkomen afgelopen weken en alle inzichten over deze nieuwe tijd die me zijn ontvallen. En het liefst zou ik het hele verhaal van begin tot eind helemaal tot in de puntjes, precies in juiste chronologie willen neerpennen. Maar ik voel dat dat niet hoeft. Ik voel dat ik m’n verhaal nu mag doen. Omdat we allemaal op weg zijn naar die 5e dimensie en het delen van mijn verhaal kan bijdragen aan ieders transformatie. Dus dat is wat ik ga doen. Wellicht van de hak op de tak. Wellicht zonder kloppende verhaallijn (wat m’n ego haar tenen doet krommen) en wellicht met het ontbreken van woorden omdat ik merk dat het nog lastig is met dat nieuwe bewustzijn helemaal helder en gefocust te kunnen schrijven.

Dus ik begin gewoon met die boterham en de meest bizarre eetbehoeftes die ik opeens heb en die ik wellicht altijd al heb gehad, maar die niet eerder boven het gekwetter van m’n mind uitkwamen. Want nee vlees kan echt niet, een ‘goed’ iemand eet geen vlees. En nee brood, ah jakkes, al die gluten. Nee hoor, geen brood voor mij. Quinoa, groenteprutjes en rijstwafeltjes, dat was hetgeen wat er de afgelopen tijd in grote hoeveelheden werd aangesleept. Maar wat ik al zei, opeens is alles anders. Opeens heb ik behoefte vlees, gehaktballen, koude kipsnitzels en durum doners. Aardappels, bonen, chocolade, alles om me maar aan de grond te houden, omdat het nieuwe bewustzijn me de lucht inschiet. En opeens voel ik de leegte van al die voeding die ik voorheen tot me nam. Opeens kan ik heel duidelijk voelen wat m’n lijf echt nodig heeft en dan krijgt eten opeens een heel andere rol. Dan eet je om gevoed te worden, in plaats van vermaakt te worden.

En opeens voel ik regelmatig het verlangen om te dansen. Echt een diep verlangen voel om te dansen. Dan begint er letterlijk een liedje in m’n hoofd te spelen, waardoor ik niet anders kan dan dansen. En dat levert nog wel eens interessante situaties op. Zo was ik afgelopen zaterdag op de Dutch Design week omdat ik daar naartoe werd gevoerd. En daar zat ik op een bomvol terras in het zonnetje te genieten van een cappuccino en een chocoladetaart, opnieuw iets waar in m’n mind voorheen absoluut geen denken aan was. En ik voel het. Ik voel het verlangen om te dansen. Maar m’n mind probeert me koste wat kost tegen te houden. Want dat kan echt niet. Je kunt hier echt niet in je uppie gaan staan te dansen om 12 uur ‘s middags, in een setting die zich daar totaal niet voor leent. Maar het verlangen is te groot en ik sta op, ik begin te bewegen en ja ik ga los. En de mensen kijken en het raakt me. Het raakt me om even niet die bevestiging te krijgen van m’n omgeving, het raakt me om voor m’n gevoel afgewezen te worden door anders te zijn. Maar het voelt te lekker. Het voelt te vrij. Het doet me herinneren aan de houseparty’s van vroeger waar ik me ook zo vrij kon voelen, maar toen verdooft onder de pillen waardoor m’n mind eindelijk stil werd en ik volledig in het moment kon zijn.

En dit is wat deze nieuwe dimensie in zich meedraagt. Deze mate van vrijheid. Maar deze komt niet aanwaaien. Want de mind wil niet in het moment zijn, wil niet die eenheid ervaren. Want dat is niet haar taak. Haar taak is om dualiteit te creëren, de afgescheidenheid van elkaar, van onszelf, ons echte zelf. Maar dat is wat er in de 5e dimensie toch echt gaat gebeuren. We gaan weer naar eenheid, we gaan weer naar liefde. Maar om daar te kunnen zijn, zal er eerst het een en ander moeten worden losgelaten. Als in pijn. Als in patronen. Als in gedachten die aan die patronen vasthangen. Je kunt het zo zien; het nieuwe bewustzijn neemt automatisch haar ruimte in, waardoor er geen ruimte meer is voor gedachten en patronen. Maar aan die patronen hangen pijnlichamen vast. En die pijnlichamen ‘mogen’ we gaan voelen. De lage trilling die in dat pijnlichaam verweven zit, moet door ons systeem heen om getransformeerd te worden naar het licht. En dat is geen pretje. Dat hebben we niet voor niks nooit gedaan. De noodzaak was er niet en daarnaast hebben we altijd koste wat koste gedaan om weg te gaan van die pijn. En daar heeft de huidige tijd op ingespeeld met allerlei soorten verdoving als in TV, telefoon, eten, roken, drugs, alcohol en andere verslavingen. Alles om maar zelf die controle te houden over die pijn, alles om ‘m maar niet te hoeven voelen, alles om maar zelf die controle te hebben over hoe we ons voelen, ook al is dat verdoofd. Ook al is dat leeg. Maar hé we kunnen in ieder geval wel zelf bepalen dat het geen pijn doet.

Maar dat is geen leven. Het leven is zoveel mooier dan dat. De impulsen die door ons systeem gaan, de energie die we mogen voelen als we volledig in het moment durven zijn en alles accepteren wat er is. Ook al is dat pijn. Ook al is dat in eerste instantie niet fijn. Het is leven. En dan ga je weer zien dat dat alles is wat er is. Dat we nergens naartoe hoeven. Niks hoeven te ambiëren. Want alles is er al. Het is dit. Tot zover dit;).

1 Comment

  • caroline schreef:

    Jeetje… het is net alsof je beschrijft wat mij de afgelopen weken is overkomen, maar dan in een andere context. Wat bijzonder..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.