Just dance

En ik wist dat ik zou gaan worden uitgedaagd. Met de dag achter me nog vers in het geheugen waarin ik al dansend in m’n uppie op een vol terras tijdens de Dutch Design week letterlijk m’n ruimte innam, wist ik dat de yoga sessies die ik deze zondagochtend zou gaan geven, alles behalve standaard zouden zijn. Want telkens weer word ik uitgedaagd, uitgedaagd om volledig m’n eigen beweging te volgen en me niet meer te laten leiden door conditioneringen en verwachtingen van buitenaf.

En zo ook deze zondagochtend. De ochtend waarop ik begin met mantra’s zingen om vervolgens een yinyoga-lesje te verzorgen bij Licht op Yoga. En ik voelde ‘m al aankomen. Ik wist ook dat ik deze ochtend zou worden uitgedaagd worden volledig mijn ding te doen, zonder me ook maar enigszins te conformeren naar wat er van me zou worden verwacht. Ik voelde dat ik helemaal geen mantra’s wilde zingen. Het voelde allemaal opeens zo serieus en omlijnd. Ik voelde dat ik helemaal niks in een vorm zou kunnen doen. En dat is best lastig, aangezien mensen komen voor een vorm en ik tevens in dienst ben op basis van een vorm. Maar ik voelde dat dit een belangrijke was. Dat dit een belangrijk moment in m’n helingsproces zou zijn en ik daarin volledig m’n eigen stem mocht volgen.

Om half 10 stond er een dame voor de deur helemaal opgetogen omdat ze mantra’s mocht gaan zingen. Nadat ik haar vertelde dat het initiële idee voor deze ochtend ‘free your mind’ was, een intuïtieve blend van zang, dans, meditatie en pranayama, maar dat ik me gedurende de tijd had geconformeerd naar wat het gros wilde en dat was mantra zingen, vertelde ik haar dat we dit uur helemaal vrij zouden laten, zouden kijken wat er zou ontstaan, ook al was het hele uur alleen maar zitten, ook al was het als een dolle door de ruimte heen springen, alles kon er zijn.

Zowel voor mij als haar een aardige uitdaging. Zij geen idee van wat er zou ontstaan en enigszins op haar hoede voor het wellicht confronterende uur wat er zou volgen. En ook voor mij, om echt bij mezelf te blijven en haar niet tegemoet te komen in wat ik voelde wat ze nodig had; bevestiging. Dus daar zaten we. En al vrij snel voelde ik de impuls om te dansen, om te zingen om vervolgens weer even te gaan zitten. Ze verontschuldigde zich dat ze niet mee kon dansen en ik voelde haar ongemak, logisch. Ik ging weer zitten en kreeg de impuls haar aan te kijken. En ik voelde dat ik haar aan mocht blijven kijken. Er kwamen liedjes voorbij die haar emotioneerde en die bij mij, in combinatie met het voortdurende staren, ook de intensiteit hoog deden doen oplopen. Maar ik voelde dat ik door mocht gaan. Tot het moment dat ze haar hoofd naar de grond bracht om vervolgens in alle stilte haar matje op te rollen, me een hand te geven en de ruimte te verlaten.

Ik bleef in pijn achter. Pijn van de afwijzing. Pijn dat ik haar niet kon geven wat ze nodig had. Maar desondanks twijfelde ik geen moment aan wat er zojuist gebeurde. En soms weet je niet waarom. Weet je niet waarom bepaalde dingen mogen gebeuren. Kun je dat niet met je hoofd bevatten. Maar weet je gewoon dat wanneer jij doet wat jij voelt, ondanks dat dat nog zo heftig en confronterend is voor de ander, dat precies is wat er nodig is voor alle betrokken partijen, ook al voelt dat in eerste instantie alles behalve zo.

Wat het voor haar heeft gedaan, ik heb geen idee. Voor mij was het een stukje heelwording. Om mijn eigen gevoel te volgen, mijn eigen beweging te maken, ook al is deze op het eerste gezicht pijnlijk en confronterend voor de ander. Het loslaten van het altijd maar willen bevestigen van die ander, het tegemoet komen van die ander, omdat ons ego die bevestiging nodig heeft om even een moment heel te zijn. Maar het is voorwaardelijk. Het is op basis van iets geven. En dat hoeft niet. We hoeven helemaal niks te geven om heel te zijn. Om goed te zijn. We mogen gewoon helemaal zijn wie we zijn, doen wat we willen doen vanuit ons hart en alle beleefdheidsregels daarin loslaten. Een aardige uitdaging. Want wat blijft erover zonder die bevestiging? Wat blijft erover zonder die constante streling van dat ego? Ik mag er godzijdank door de pijn heen steeds meer contact mee maken; het is de heelheid en de onvoorwaardelijke liefde die in ieder van ons leeft.

In deel II meer over de zeker zo interessante yinyoga-les die volgde;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.