Kom maar terug, het is veilig

De Soul Retrieval van afgelopen maandag heeft eraan bijgedragen dat ik meer en meer begrijp waar mijn huidige proces en het proces waar anderen momenteel massaal doorheen gaan, overgaat. We zitten in een collectief helingsproces waarin onder andere verloren zielendelen worden teruggehaald. Zielendelen die we hebben verloren bij trauma’s of ingrijpende gebeurtenissen in dit of in vorige levens. Gebeurtenissen waarbij het voor een deel van onze ziel te heftig was om bij aanwezig te zijn en daarom uit zelfbescherming is vertrokken waardoor ze die gebeurtenissen niet (zo) bewust hoefde mee te maken.

Wat ik eerder al schreef; we zijn onderweg naar een nieuwe tijd. Een tijd van heelheid. En om het ego in die heelheid te kunnen laten zijn, is het nodig pijn los te laten. Pijn die we bewust of onbewust in dit of vorige levens niet hebben gevoeld. Omdat het te heftig was of dat we er gewoonweg niet aan wilde. Het proces (de depressie, de burn-out, slapeloosheid etc) draagt eraan bij dat die pijn alsnog gevoeld kan worden en het trauma zo kan worden geheeld.

En hoewel dit doorgaans geen pretje is, is het eigenlijk iets heel moois. We zijn in staat dat zielendeel terug te halen en op die manier weer een stukje heler te worden. En dan hoor ik je denken; waarom zou ik dat willen? Geloof me, dat wil je. Het zorgt er namelijk voor dat je bepaalde patronen kunt loslaten en in staat bent je échte zelf te leven.

In mijn geval ging ik tijdens de Retrieval terug naar het moment waarop iemand me met opzet kopje onder duwde en liet verdrinken. Het was een bekende van me in dit leven. Een heftige ervaring, maar door de veiligheid die ik in dit leven ervaar was ik in staat de dame in kwestie uit het water te redden, haar een warme deken om te slaan en haar te troosten en gerust te stellen dat ze veilig was, dat ze niet meer bang hoefde te zijn. Ik voelde vervolgens dat een prachtig mooie lichte energie met heel veel vrouwelijkheid en souplesse zich in mijn buik nestelde. En dat was de terugkeer van een deel van mij.

Uiteraard zette dat het een en ander in beweging. Het was destijds een traumatische ervaring, dus in de dagen daarop is er veel pijn en angst losgekomen. Omdat ik graag wil dat het zielsdeel zich veilig en geliefd voelt, koester ik haar heel bewust en zorg ik voor haar als een baby’tje in m’n buik. En het lijkt erop alsof haar terugkeer heeft gezorgd dat ik tevens zachter en milder voor mezelf ben. Dat ik kan accepteren dat er bepaalde patronen in mij zijn die ik liever anders zou zien, maar dat ik daar steeds meer met liefde en acceptatie naar kan kijken. Ik voel me zachter. Ik voel meer liefde voor mezelf.

En daarnaast voel ik meer draagkracht, meer positiviteit en dankbaarheid voor hoe mooi het allemaal is. Zie ik dat iedere pijnscheut die we ervaren, ons meer ruimte en vrijheid geeft. Ben ik dankbaar dat we in een tijd leven waarin we onszelf mogen helen. Dat we veilig genoeg zijn voor die verloren zielsdelen om terug te keren en we in staat zijn te leven wie we écht zijn. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.