Doe mij die maar!

Zoals ik al eerder schreef; ik sta momenteel in standje overgave. En dit houdt tevens in dat ik al mijn eetwensen en patronen volledig loslaat om me ook hierin te laten leiden. En dat levert interessante dingen en situaties op. Zo was mijn AH mandje zojuist gevuld met 2 varkensschnitzels, danone toetjes, hazelnoot cappuccino en 6 worstenbroodjes. En dan te bedenken dat ik zo’n krappe maand terug zo goed als vegetarisch was, zoveel mogelijk lactose- en glutenvrij at, op e-nummers de doodstraf stond en cafeïne me 3 dagen na injectie nog steeds liet nastuiteren.

Maar dit is schijnbaar precies wat m’n lichaam nu nodig heeft. En ik moet eerlijk bekennen; het scheelt me een hoop denkwerk. En nu pas besef ik me hoe druk ik met eten was. Te bedenken wat goed voor me was, wat ik zou gaan klaarmaken, wat financieel de beste keuzes waren, wanneer ik zou gaan eten en hoe ik het allemaal zo gezond en biologisch zou kunnen rondbreien. Als ik terugdenk dacht ik eigenlijk de hele dag aan eten en was ik mezelf non-stop aan het terugfluiten als ik weer de kast in wilde duiken. En dan nog maar niet te spreken over de bult stress die het me kostte om aan alle voorwaarden en richtlijnen te voldoen.

Maar wat ik al zei; opeens is alles anders. En dan heb ik het niet alleen over de looproute bij de Appie. Zo kwam ik vanmiddag aan bij een vriendin en voelde ik dat ik iets nodig had. En waar ik mezelf voorheen ‘s avonds m’n precies-uitgekiende warme maaltijd voorschotelde, vraagt m’n lijf nu ‘s middags om een serieuze hap. En met serieus bedoel ik niet m’n voormalig favoriete quinoa, rode biet en rucola dish, nee dan bedoel ik vlees. Veel vlees.

En vanmiddag voelde ik dat het kip was wat ik nodig had. Zo stapte ik op m’n fiets en werd ik netjes begeleid naar de enige pizzeria in de omstreken die vanaf 15.00 open was. ‘Doe mij maar een pizza pollo’. En waar ik voorheen de allergoedkoopste jaap op de kaart zou kiezen, was het nu deze stevige jongen van maar liefst €11,25 die ik zonder blikken of blozen bij de aardige krullebol achter de balie bestelde. En wat zou ik er een krap halfuurtje later van genieten. Want wat kan eten dan ontzettend voedend en vervullend zijn, als je gewoon kiest waar je lichaam op dat moment om vraagt. Zonder met je hoofd er vanalles bij te bedenken, wat niet goed voor je zou zijn of wat beter zou kunnen.

En dan besef ik me ook maar weer eens in wat voor strak regime ik mezelf vastzette. Hoe alles 100x werd overdacht, zodat ik maar het ‘goede’ zou doen, zodat ik mezelf maar niet schuldig zou voelen omdat ik ‘slechte’ keuzes maakte of geen discipline zou hebben. In de afgelopen weken ben ik zo’n 5 kilo aangekomen, maar gezien het feit dat ik, mede dankzij m’n regime, in de laatste 3 jaar zo’n 15 kilo was afgevallen, kan het allesbehalve kwaad. En nu ik mezelf deze dingen weer gun, sta ik er niet van te kijken dat er meer kilo’s volgen. Maar mijn god, wat kan ik weer genieten of beter gezegd; ik sta mezelf weer toe volledig te genieten. Mmmm I love it!

2 Comments

  • Sarah schreef:

    Hmm dit is zo herkenbaar. Drie jaar geleden maakte ik dezelfde keuze. Eerst nog iewat aarzelend, stap voor stap alle voorgenomen ‘slechte dingen’ terug gewoon toelatend. Helemaal doen en eten waar mijn lijf mij naartoe bracht. Alles kan en alles mag, alleen wil mijn lijf niet altijd alles en dat is zo’n mooie les.
    Ik besef nu dat mijn zin in zoet en chips evenzeer een opgelegd regime is. Alleen niet door mezelf. Nee het sloop er stap voor stap in. Ongemerkt via de mooie reclames op tv. Via de feestjes, die naast de leuke contacten al dat heerlijks hadden.
    Mijn lijfje geeft nu na 3 jaar aan dat het allemaal iets minder mag en iets eenvoudiger, niet meer de scherpe smaken van bereide voeding. Terug zelf koken.

    Dit had ik helemaal niet verwacht. het was bijzonder fijn om mij helemaal te laten gaan. En ik zal het nog doen. en ik geloof dat er iets meer balans aan het komen is…

  • Admin schreef:

    Dankjewel voor jouw waardevolle reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.