Testing, 1, 2, 3 testing

M’n leven lijkt momenteel wel een uit-de-kluiten-gewassen bootcamp, waarin ik extreem word uitgedaagd om m’n grenzen te verleggen en m’n tandvlees te versterken. Zo ook vandaag. De sauna roept me en het feit dat m’n auto kuren vertoont, maakt dat ik zo net na de middag op m’n fiets richting SpaSense in Geldrop kuier. Zoals de laatste weken wel vaker het geval, voel ik ook nu dat ik me mag laten leiden. Leuk, want het leidt me doorgaans via allerlei mooie onbekende wegen naar mijn bestemming. Tegelijkertijd betekent dit ook dat ik me volledig overgeef aan hetgeen wat er op dat moment mag gebeuren.

En vandaag is dat klaarblijkelijk het uitgebreid testen van m’n vertrouwen en doorzettingsvermogen. Jubelend van enthousiasme fiets ik door voor-mij-onbekende-Eindhovense-bospaadjes en luxe villawijken. Al vrij snel ben ik mijn oriëntatievermogen volledig kwijt, wat ook precies de bedoeling is; ik kan niet anders dan de controle loslaten. En dat is uitdagend, zeker wanneer je na 3 kwartier fietsen weer precies op hetzelfde punt uitkomt. Oke. Dus dit is de uitdaging. Ondanks dat ik niet weet waar ik ben of hoe deze reis eruit gaat zien, toch doorzetten. Vol goede moed trap ik weer, compromisloos varend op mijn intuïtie, stevig verder. Ik word de bossen ingestuurd en raak verwikkeld in het ene na het andere modderpartijtje. M’n vrij recent gekochte sneakers (in m’n huidige leven betekent dit een aanschafdatum van zo’n dikke 2 jaar terug) dompelen zich volledig onder in de smurry en na wat hevige weerstand, lukt het me ook dit los te laten.

Desondanks merk ik dat m’n humeur er niet beter op wordt, zeker als blijkt dat ik na 86 blubberende bospaden wederom op hetzelfde punt arriveer. Oke. Dus dit is wat er wordt gevraagd. Oke, dan is dit wat ik ga doen. Wederom stap ik strijdlustig op m’n fiets en vervolg m’n weg welke me wederom de bossen instuurt. Ik fiets, fiets stevig, fiets nog harder om uiteindelijk op een doodlopend pad uit te komen. En het blijkt genoeg reden om te breken. Ik barst in huilen uit en zet waarschijnlijk de meest luidkeelse blèr in die ik sinds m’n kindertijd heb aangerukt. De hele tocht inclusief al haar obstakels maakt dat er een diepe pijn wordt getriggerd en er een verdriet vrijkomt welke zelfs de koeien naast het pad hun hoofd even medelevend naar me toe doen draaien.

En het blijkt niet alleen hun medeleven wat me toekomt, want ook hun behoeften van de afgelopen week druipen inmiddels rijkelijk van m’n schoenen en m’n fiets naar beneden, wat maakt dat m’n bler nog eens een stevige upgrade krijgt. Eenmaal aan het einde van het pad ben ik letterlijk helemaal leeg-gehuild en dat was klaarblijkelijk precies wat er nodig was. Opgelucht stap ik op m’n fiets en zet ik wederom een ferme tred in, ontvankelijk en kloekmoedig voor het volgende avontuur wat zich aandient… To be continued;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.