Mevrouw dikkop, aangenaam

 


Oke hoe ik eerder schreef dat ik de 15 kilo, die ik de afgelopen jaren ben kwijtgeraakt door mijn ijzeren regime, weer met open armen zou ontvangen, blijkt dit in de praktijk toch een tikkeltje anders. Zeker als iedere extra kilo hardnekkig aan m’n gezicht lijkt te blijven plakken. Het bolle toetje is weer terug. M’n bolle toetje, door sommigen bestempeld als schattig en jeugdig, maar voor een vroeger vriendje reden genoeg om de relatie terstond te beëindigen. Uiteraard is het dit laatste tafereel wat standaard naar de oppervlakte komt wanneer ik in de spiegel kijk. 

Hamsteren
En ondanks dat ik m’n spiegelbeeld regelmatig lijdend voorwerp maak van m’n practical jokes ‘Hey jij daar, met die 2 kauwgomballen in je mond’ of ‘hoi ik ben Lenneke, vroeger een babe, nu een hamster’ steekt het me toch. Diep van binnen voel ik de prikkende onzekerheid en besef ik me weer eens hoe belangrijk dat uiterlijk stiekem nog steeds voor me is. En opeens voelen de zoetige oneliners waarmee ik gewillig propageer, over hoe schoonheid vanbinnen zit en ‘slechts’ als verpakkingsmateriaal dient, als te-mooi-gebakken-broodjes-lucht.

Nieuw formaat hoofd
En het veranderd iets in de dynamiek met mensen. Het zit zo. Door mijn, hoe laten we het noemen, nieuwe formaat hoofd ben ik minder overtuigd van mijn voorkomen en sta ik daardoor minder in m’n kracht omdat ik klaarblijkelijk de overtuiging heb dat mijn uiterlijk bijdraagt aan de mate waarin anderen mij accepteren. Maar hieruit blijkt dat ik iets nodig heb; ik heb de bevestiging van die ander nodig en ga dus ook met deze behoefte een contact in.

Make or break me!
Eigenlijk maak ik mezelf bij voorbaat al klein. Ik vind mezelf ondergeschikt aan die ander, want die ander kan me klaarblijkelijk maken of breken. En dit maakt dat ik mezelf slechts voor een fractie van mijn werkelijke kracht neerzet wat ervoor zorgt dat ik mijn energie weggeef; ik loop leeg. Want dit is wat er energetisch gebeurt wanneer ik de ander, vanuit een patroon, voorop stel. En door mijn hoogsensitiviteit wordt dit proces uitvergroot, maar ik geloof dat dit ook bij minder-gevoeligen (mochten die al bestaan) hetzelfde werkt, echter zal dit niet worden opgemerkt of als zodanig worden beschouwd.

Tnx dikkop
Dit besef verandert een hoop. Het contact wat ik met mensen heb veranderd. Ik heb niks meer nodig. Ik kan verbinden op basis van gelijkwaardigheid waarbij m’n uiterlijk bijzaak is. Oke dit is de romantische versie. Zaak is dat dit patroon een redelijk diepe groeve kent en ik er nog regelmatig met beide benen in zal glijden. Maar nu bewust. En het maakt dat het me, zo nu en dan, lukt m’n mooie ‘dikke kop’ te bedanken voor deze nieuw verworven wetenschap.

En oh ja niet te vergeten; onder het mom van extra ´oefenmateriaal´ bezorgt het me tevens dat heerlijke vrijbriefje om lekker los te gaan tijdens de kerst;).

Note bij de foto
In m’n hoofd had ik voorgesteld hoe deze idyllische setting met m’n favoriete hoed op, de ideale bio-foto zou zijn voor onder al m’n posts. Toen ik ‘m zag viel ik echter bijna van m’n kruk door de manier waarop m’n formaat hoofd door de hoed en hoek (in mijn gekleurde beleving) uitermate onvoordelig naar voren komt. Ik wilde ‘m dan ook linea recta bij de epic failures in de prullenbak deponeren, toen ik me besefte dat dit juist precies is waar het om gaat en dat er geen prachtiger plaatje past bij dit verhaal;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.