Geloof is koning!


‘Hoezo heb ik dat dan ook zo opgeschreven?’ en ‘ik snap het helemaal, het slaat ook gewoon nergens op!’ zijn de kreten die me om de oren vliegen zodra ik de, wat tegenvallende, lees-percentages van mijn laatste blog onder ogen krijg. Het blog waar ik zelf zo enthousiast over was en waarvan ik bijna niet kon wachten ‘m de wereld in te slingeren, is stante pede gedegradeerd naar een weinigzeggend niemendalletje. Maar hoezo? Hoezo kan iets waar ik eerder zo achter stond, door het ‘gebrek’ aan bevestiging en positieve feedback, opeens in de hoek van epic failures belanden?

Aha
En na wat landingstijd besef ik me dat ik precies heb gekregen wat ik nodig had. Toen ik het blog finetunede en plaatste, was ik vooral bezig met hoe leuk ‘iedereen’ het wel niet zou vinden met daarin het enorme verlangen te vermaken in de hoop bevestigd te worden voor mijn ‘kunnen’ en voor mijn ‘zijn’. En het lijkt erop dat wanneer ik met die motivatie iets creëer en in de wereld zet, ik exact het tegenovergestelde terugkrijg.

Typisch
Hetzelfde gebeurt er regelmatig in mijn yogalessen. Als ik trots ben op mijn les en daarvoor vanuit een ego-stuk op zoek ben naar bevestiging, zegt er bijna standaard niemand iets na de les. Maar wanneer ik voor m’n gevoel een ‘huis-tuin-en-keuken-lesje’ heb neergezet, krijg ik tijdens de thee opeens de ene na de andere lofzang toegeschoven.

Energetische dynamiek
En ik kom er steeds meer achter hoe die energetische dynamiek werkt; ik heb iets nodig vanuit een behoefte en krijg exact het tegenovergestelde. Ik zie het ook in een contact met een vriend van me. Wanneer hij wat onzeker is en onbewust om mijn bevestiging vraagt, merk ik dat ik hem automatisch het tegenovergestelde geef. Hij zoekt bijvoorbeeld mijn lach en in plaats van mee te lachen, voel ik juist de neiging het omgekeerde te doen. En ik begrijp nu dat dat niet is om hem te plagen of af te wijzen, maar hem juist te geven wat hij nodig heeft; de kans om overtuigd te raken van zichzelf zonder daarin door een ander bevestigd te hoeven worden. 

Geloof!
En dat is precies hetgeen waar ook ik de gelegenheid toe krijg; om overtuigd te zijn en te blijven van wat ik creëer, ondanks dat het soms niet of nauwelijks wordt ‘ontvangen’ door de buitenwereld. En daarnaast het besef dat ik niemand hoef te vermaken; ik hoef enkel en alleen mijn eigen beweging te volgen en daar compromisloos in te blijven geloven. En gedachten als ‘ik snap dat mensen het niet lezen, want het is niks waard’ oftewel de welbekende mezelf-neerhalende-kruisraketten mag ik echt aan de grond houden. Want het zijn die kruisraketten die maken dat de hele energie blokkeert; want als ik er al niet in geloof, hoe kan mijn verhaal dan ooit in haar volle vermogen de wereld instromen?

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.