Puur plezier!


Hier een gespannen gezichtje, daar een wegduikend lijf, maar het gros van de 12.000 verstandelijk gehandicapten die vandaag deze uitverkochte Jaarbeurs binnendruppelt is toch vooral heel, maar dan ook heel opgewonden! Want wie staat er straks op het podium? Is het Jan Smit? Of zijn het toch Nick en Simon die dit maak-je-droom-waar-muziekfestival volledig op z’n kop gaan zetten? Maar dat het een feest gaat worden, is hoe dan ook een feit en aan ons de welkome eer deze pretgezichtjes alvast wat op te warmen en op hun gemak te stellen.

Mevrouw de twijfelkont
Oke eerlijk is eerlijk. Toen me gevraagd werd of ik als clown mee wilde naar dit spektakel, was een volmondige ‘JA’ er zo uit. Maar was dit wel iets voor mij? De hele tijd zo gek lopen doen? Een rolletje spelen? En heb ik er de energie wel voor? waren de sceptische noten die mijn interne mevrouw-twijfelkont in de week daarop vinnig op de ‘bühne’ gooide. En gelukkig was daar dat welkome zetje in de goede richting wat ervoor heeft gezorgd dat ik een week later, met een fraaie groep clowns, uitgelaten in de startblokken sta om de enthousiaste menigte te ontvangen.

Hoe moeilijk kan het zijn?
Maar jezus een clown? Hoe werkt zoiets? Onder het mom van ‘hoe moeilijk kan het zijn’ ren en huppel ik, enigszins geforceerd, als een dolle door de Jaarbeurs; van voor naar achter, van links naar rechts, trap op, trap af om me, na krap 15 minuten, te beseffen dat ik mezelf volledig kwijt ben Bijtankend aan een pak melk realiseer ik me dat ik zelfs in clowns-tenue het voor elkaar krijg in de stress te schieten; stress uit angst het niet goed te doen. Oke poging 2. Ik hoef niks. Ik hoef niemand te vermaken. Alleen mijn outfit is al reden genoeg om een lach tevoorschijn te toveren. Dat zijn althans de overtuigingen waarmee ik opnieuw ´de ring in´ ga.

Een open hart is genoeg
En met succes. Een ogenblik later sta ik wapperend naast een prachtige jongen. Hij slaat een arm om me heen, ik sla mijn arm om hem heen. Hij opent zijn hart, ik open mijn hart. En in deze intieme verbinding staan we minstens 20 minuten roerloos naast elkaar; hij genietend van het briesje lucht van mijn gewapper, ik van de ultieme puurheid van zijn ‘zijn’. En op dat moment besef ik het me maar weer eens des te meer; we hoeven ons best niet te doen, we hoeven niemand anders te zijn, zelfs niet als clown, een open hart is genoeg.

Verademend!
En wat heeft dat open hart mogen smullen die dag van al die prachtig mooie pure wezens. Allemaal zo tevreden en vol levensvreugde. Zo open en ontvankelijk voor het moment, wat maakt dat je binnen no-time op een diepe laag kunt connecten. Het is een verademing! En de spanning bouwt zich op, om zo net voor het eerste optreden compleet te exploderen; de energie vliegt het dak uit. Het gaat helemaal los. En ik kan niet anders dan meegaan op die natural high, gecreëerd door deze 12.000 lighting balls; ik ren van voor naar achter, van links naar rechts, van boven naar beneden en dit keer blijft de energie maar stromen; dit keer komt het namelijk wel rechtstreeks uit m’n hart! See you next year, without a doubt! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.