Amsterdam, de stad van mijn ‘dromen’

Ik weet niet wat het is met die stad en waarom ze zo’n onweerstaanbare aantrekkingskracht op me heeft. Met haar internationale allure, karakteristieke architectuur en vooruitstrevende atmosfeer. De stad waar het ene na het andere opzienbarende portret voorbij loopt, de Europese accenten me om de oren vliegen en op iedere hoek wel een nieuwe hartensmelter oppopt. De crêperie, de ‘tut & hola’ vintagewinkel en wat dacht je van ‘Aardbei Amsterdam’. Kun je het je voorstellen; een hele zaak enkel en alleen toegewijd aan de aardbei? Ja Amsterdam. De stad van mijn ‘dromen’.

Geraffineerde figuren
Want ja dromen dat kan ik. Ook in het ini-mini ‘Greenwood’ cafe aan de Singel. Gefascineerd kijk ik om me heen en zie ik op links een man zijn sophisticated tafeldame hartstochtelijk voorlezen uit zijn boek wat door haar rijkelijk wordt beloond met haar meest verfijnde glimlach. Daarnaast de dame op leeftijd die even gemakkelijk switcht naar het ‘Oxford English’ om haar vriendin welbespraakt bij te praten over de nieuwe expositie in de ‘Hermitage’. En dan rechts van me het stel waarvan ik de man verdenk een bekend filosofisch grootmeester te zijn en hier, nippend aan een jonge klare, zijn welverdiende oude dag slijt. Oh wat moet het toch grandioos zijn om je hele dagen tussen deze schare aan geraffineerde figuren te mogen bewegen. En oke de €4,75 die ik neertel voor het schampere bakkie hot choco, is in mijn droomwereld totaal niet aan de orde.

Oscar-waardige steegjes
En dan die straatjes. Die typische Amsterdamse straatjes met haar kabouterhuisjes, poppenhuis-trappetjes en ondergrondse raampjes. Hele dagen zou ik vullen met staren naar al die schilderachtige taferelen, dolend tussen al die oscar-waardige steegjes. Het zou me een oneindige toevoer van verse inspiratie verschaffen en me vast nooit, maar dan ook nooit gaan vervelen. Iedere dag weer een feest. De bezemkast waar ik waarschijnlijk in woon en waarbij ik mijn hoofd ieder toiletbezoek steevast tegen de lage deurpost beuk, is in mijn droomversie totaal niet aan de orde.

Romantiseer-bril
Want dat is wat ik doe. Ik zet m’n romantiseer-bril op, leg overal een idyllisch filterlaagje overheen en zie alleen maar upgrades in vergelijking met mijn huidige setting. Ik stel me voor dat m’n hele leven een giga-opzwieper zou krijgen op de tevredenheids–ladder en happy-ever-after eindelijk haar intrede zou doen. Mmm en wat is het heerlijk om zo’n vluchtroute te hebben. Want begrijp me niet verkeerd, ik ben gek op Amsterdam, maar uiteindelijk worden al die toeristen met hun onverstaanbare accenten ook gewoon irritant, bezorgt het onderhoud aan die ‘sprookjesachtige’ panden je penibele kopzorgen en raak ik, als gepassioneerde ontdek-junk, maximaal gestresst van het ene na het andere leuke koffiezaakje wat uit de grond schiet.

Vluchtroute
Wat ik wil zeggen. Paradijs bestaat niet, overal zijn er dingen die minder fijn zijn; dingen die je uitdagen. Dat is wat leven is. Waar dan ook. En die vluchtroute kan soms als fijne uitvalsbasis dienen om even te zwelgen in het idee dat er een plek is waar ultiem geluk bestaat; je hoeft er alleen maar naartoe te bewegen. En dat is een fijne gedachte. Maar het is een illusie en het zorgt ervoor dat je je huidige levenssituatie niet de égard geeft die het verdient en je niet in staat bent haar volle potentie te absorberen.

Eindhovens internationaal dialect
Dus. Amsterdam. Mijn lieve Amsterdam. Je zit in m’n hart. En wie weet gaat die bezemkast er ooit wel komen, wie weet beuk ik m’n hoofd dan wel ieder toiletbezoek steevast tegen het kozijn, maar dan heb ik dit realistisch in mijn overweging meegenomen. Dan heb ik niet huis en haard achtergelaten voor een geromantiseerde utopie. Mmm ja wie weet. Tot die tijd geniet ik van mijn Eindhovense doorsnee, doch ruime, bovenwoning en haal ik m´n internationale hart op tussen de rijkelijk vloeiende ‘wè’s en ‘dè’s.;) 

Credit foto: Sanne van de Laar Photography

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.