Het veld


Oke. Een hele dag al knuffelend en treinend het hele land doorkruisen. Ook ik moest even slikken toen dit plan door m’n buddies werd voorgelegd. Meteen voelde ik dat het in mijn geval niet perse die knuffel is, maar het idee om op een originele manier wat liefde rond te strooien meer dan de moeite van het avontuur waard is! Dus daar gaan we, met een fraai clubje stappen we op zaterdagochtend op de trein om al lachend en spelend de volle coupes door te struinen.

Waarom dan?
En zoals ik dat de laatste tijd wel vaker ervaar, heb ik soms de onbedwingbare neiging om naast iemand te gaan zitten. Zo ook op het treinavontuur van vandaag. Terwijl ik de coupe doorloop, zie ik een jongeman zitten; bescheiden, zacht en tevreden. En ik kan niet anders dan naast ‘m neerstrijken en hem eerlijk vertellen over de aantrekkingskracht die ik ervaar waarop hij me vervolgens vraagt waarom. Een vraag waarvan ik hem het antwoord met m’n hoofd verschuldigd moet blijven, maar die tegelijkertijd een onbedwingbare stroom woorden vanuit mijn hart teweeg brengt.

Het vlammetje
‘In een wereld waarin ego, status en materialisme domineren, is er tegelijkertijd een enorme kentering gaande. We worden met z’n allen gevoeliger en hebben behoefte aan verdieping, vertraging en echt contact. Bij sommigen is dit vlammetje al wat feller flikkerend aanwezig, bij anderen sluimert het nog wat op de achtergrond. Ik voel jou en ik voel jouw vlammetje. En ik geloof dat als wij elkaars vlammetjes aanraken, we een veld openen. En het is dit veld wat uiteindelijk sterk genoeg gaat zijn om een wereld te creëren vol liefde, respect en eenheid.’

Saamhorigheid
En dan besef ik me ook helemaal de strekking van vandaag. Het gaat niet perse om die knuffel of om dat lichamelijk contact. Het gaat om dat vlammetje. Om dat vlammetje van al die treinreizigers even aan te wakkeren. Even dat gevoel van respect of saamhorigheid op te roepen en te laten blijken dat we oog hebben voor elkaar; dat we niet binnen bepaalde stramienen hoeven te bewegen omdat we dat nou eenmaal gewend zijn. Hoe makkelijk het is om een glimlach op elkaars gezicht te toveren door ‘gewoon’ plezier te maken en ‘domme’ dingen te doen. En zo tunen we in op dat veld en maken we even contact met dat warme gevoel in onze hartstreek. En als we dit allemaal doen, blijft dit veld groeien, blijft dit veld bekrachtigd worden, zodat het voor steeds meer mensen voelbaar is en ook zij wellicht deze waardevolle vonk doorgeven.

Let’s light it up! 
So let’s do it, let’s open up and spread the love! Doe je mee? Met iets kleins? Met iets groots? Post hieronder of onder de FB post een foto of een verhaaltje van een actie waarbij jij het vlammetje van een ander aanwakkerde, zodat ook andere vlammetjes mee kunnen flikkeren en we dat veld iedere minuut kunnen laten groeien. Het is tegelijkertijd het grootste cadeau wat je jezelf kunt geven! Tnx meiden van Soort zoekt Soort!

Credit foto: Sanne van de Laar Photography

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.