Ayahuasca; the journey begins!


Ik moet er bijna van kotsen. Het idee dat ik op korte termijn m’n ayahuasca reis ga maken. De reis die ik al langer voelde aankomen, maar waarvoor ik nog de nodige vluchtroutes in portefeuille had; ‘nee, daar ben ik echt te gevoelig voor’ en ‘nee, er zijn vast andere wegen die naar hetzelfde doel leiden en die veeeeel beter bij me passen’. En dat laatste zal vast het geval zijn, maar feit is dat ze roept. ‘Grootmoeder Aya’ roept en hoe graag m’n ‘kleine ik’ ook op standje sprint er tussenuit wil knijpen; m’n ‘grote ik’ wil en kan niet anders dan volledig gehoor geven aan deze roep. Dus hij staat vast; m’n Ayahuasca reis staat officieel gepland.

Normaalste zaak van de wereld
En ook jij hoort ‘m wellicht steeds vaker vallen in je omgeving. Sophie Hilbrand die er een ‘Je zal het maar zijn’ aflevering aanwijdt, Fajah Lourens die na haar ‘trip’ een filmpje van haar brakke zelf online post en die degelijke buurman die opeens doodleuk vertelt dat hij afgelopen weekend de ‘Aya-reis’ maakte. Het lijkt tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld, alleen denkt mijn ‘kleine ik’ daar compleet anders over.

Het A-woord
En het zette telkens weer iets in beweging. Telkens wanneer ik het ‘A-woord’ hoorde vallen of een ervaring terug hoorde, gebeurde er wat met me; een walgelijk weeïg gevoel in m’n maagstreek overviel me. Misschien omdat ik ergens diep van binnen wist dat het er ooit een keer van ging komen. Maar vanwaar die angst? Wat wordt er zo diep in me getriggerd? Is het de informatie die me door de tijd heen is toegekomen die me dit beangstigende gevoel bezorgt? Of ligt het dieper? Is het m’n ego die weet wat haar te wachten staat?

Zone of not-knowing
Ik weet dat het innemen van de medicijnplant ervoor kan zorgen dat bepaalde (pijn)stukken, waar je wellicht in je dagelijks leven niet bij kan of (on)bewust omheen gaat, onvermijdelijk naar de oppervlakte komen en je door de Ayahuasca niet anders kan dan er vol doorheen gaan. Ben ik bang voor die pijn? Misschien. Daarnaast hoor ik verhalen dat het een opening verschaft naar andere werelden en dimensies. Is het die zone of ‘not-knowing’ die me dat onbestemde gevoel bezorgt? Zou kunnen.

Horrorfilm
Ik voel in ieder geval dat er een faalangst wordt getriggerd. De angst dat het me niet lukt rustig te blijven, ik als een malle tekeer ga en ze genoodzaakt zijn me in een dwangbuis af te voeren. Of dat iedereen een hele chille reis maakt volledig ontspannen en ik in een of andere slechte horrorfilm beland en niet anders kan dan de hele boel bij elkaar schreeuwen. En tuurlijk weet mijn ‘grote ik’ dat het er allemaal mag zijn en dat iedereen het er altijd nog heelhuids vanaf heeft gebracht, maar op sommige momenten komen die kalmerende woorden gewoonweg niet binnen bij mijn ‘kleine ik’.

Enjoy the ride
Dus probeer ik er maar zoveel mogelijk de ruimte aan te geven. Aan de verlammende angst die me soms bekruipt en de neiging om het eerste vliegtuig naar Tanzania te nemen om als een soort van karmische ruildeal daar de rest van het jaar vrijwilligerswerk te doen. Maar diep van binnen weet ik dat dit mijn weg is en dat dit is wat me te doen staat. So buckle up ‘little me’ and enjoy the ride! I’m with you ♥ .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.