LESJE: Controlfreak loslaten

Afgelopen weken sta ik versteld van een immens groot gevoel dat binnen in mij aan het borrelen is. Het is een soort verliefdheid. Ik wil het kunnen vastpakken. Ik wil het kunnen zien. Ik wil het tastbaar maken. Want ik word overweldigd van enthousiasme door dit gevoel, maar kan totaal niet plaatsen wat het is of waar het mee te maken heeft. En oh nee, mijn ego kan dit niet zomaar in de zijn-modus laten. Ik wil weten wat het is, zodat ik weet waar ik aan toe ben… En handenwrijvend ga ik ermee aan de slag.

My Precious
Vanuit allerlei invalshoeken probeer ik, met tong uit de mond, grip te krijgen op het gevoel wat zich intern afspeelt. En zet daarbij de volledige trukendoos open, om ook maar enigszins een glimp te krijgen van het goud. Ik mediteer, ik schrijf, ik trek kaartjes, probeer mijn dromen te ontcijferen, ik pas mijn eigen coaching-skills toe, ga wandelen, doe een zwangerschapstest, kortom… Ik doe er alles aan om dit overweldigende gevoel te kunnen bemachtigen.

Give me, give me, give me

De controle om dit gevoel te willen analyseren slaat aan bij de hongerige hyena in mij. Ik wil het kunnen koppelen aan allerlei romantische verhalen die nog op me te wachten staan en bespring het ene smeulende verhaal naar het andere. Tevergeefs raak ik ieder sappig prooitje uit het oog en het “grootse” gevoel verdwijnt al huppelend achter de horizon.  Terug in m’n nest, realiseer ik me dat het niet te bedenken is. Zelfs ieder zwijmelverhaal doet te kort aan het gevoel.

Pompiedompiedom
Dus ik laat het gevoel voor wat het is… En ohhh boy, wat klinkt dit makkelijk. Want ik betrap mezelf erop, dat ik vanuit controle meerdere keren per dag ga checken of het gevoel er nog wel is. Dadelijk is het vuur gedoofd en heb ik er niks mee gedaan? Want dat is wat ik continu verwacht van mezelf: “Hup, in actie!” En forceer mezelf in een richting, waarbij ik schouderophalend eigenlijk ook niet weet waar ik ben of wat ik dan moet doen.

Damn, so good
Mijn eigen advies om het gevoel in de zijn-modus te parkeren laat ik maar eens met respect binnenkomen. En zonder er iets mee te doen, laat ik het eigenwillig z’n gang gaan en groeit het met de minuut.  Djiezus, wat is dit een gelukzalig gevoel en laat mezelf ontspannen achterover in de stoel zakken. Waarom zou ik het überhaupt aan een toekomstjasje willen helpen als het nu zo levendig aanwezig is? Als ik er nu zó intens van kan genieten!?

Alle trossen los
Ik sla een keer tegen m’n voorhoofd en begin kei hard om mezelf te lachen. Hoe kan ik iets willen bemachtigen als het al in mij aanwezig is? Geen vorm, geen verhaal, geen glittertaferelen, maar gewoon een immens groot gevoel dat aan het borrelen is. En met het overboord kieperen van “dat het iets moet zijn” voel ik ineens de wind in de masten op gang komen en vaar ik met een volle teug vooruit. Ik hoef enkel te gedijen op deze frequentie en het zal zich wel openbaren. Of niet, óók goed. Whiiiieeeeeeee…. !!!

Dit blog is het vervolg op Hanneke´s eerdere ´Spiritueel ambitieus zijn´.

 

 

 

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Bloggers gezocht!☆
Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Een verhaal over een grote verandering die wellicht een U-turn teweeg heeft gebracht of hoe een ‘piepklein’ inzicht een bepaalde gewoonte of patroon heeft doen veranderen. Naast de helende en transformerende werking voor jezelf, ondersteun je tevens de lezeres. We zitten met z’n allen in een groot collectief helingsproces en vaak doorlopen we dezelfde stukken. Het lezen van andermans verhaal kan net datgeen geven wat nodig is; kan net dat kwartje doen laten vallen. Stuur me een berichtje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.