Samen de wereld rond op 4 wielen!

Een doodgewone dinsdag zou het worden, 24 november 2015. Er moest gewerkt worden en dat kun je ook maar beter doen op zo’n regenachtige dag.  Woon-, en werkzaam in Eindhoven meld ik me zoals gewoonlijk bij aanvang van de werkdag, om na mijn werkzaamheden de trein richting Amsterdam te pakken. Een treinreis die mijn leven compleet zou veranderen.

Houthakkerstype
Ook die dag was er tijdens de koffiepauze van 10.30h  weer van gezellige klets. Pickwick helpt daarbij door vragen op de labels van hun theezakjes te printen. En “Geloof je in liefde op het eerste gezicht?”, werd me zomaar uit het niets gesteld. Een stellig “nee”, luidde mijn antwoord. Maar toen de thee op was waren al mijn collega’s er inmiddels achter dat mijn ideale man “een houthakkerstype” zou zijn.

Een lange baard, mooie ogen
Om de treinspits voor te zijn besluit ik een uur eerder weg te gaan. Iets voor 17.00h kom ik boven op perron 5 waar de intercity richting Den Helder me in 1 uur en 15 minuten naar Amsterdam Amstel zou brengen. Het krioelde van de mensen. Nat als ze waren staan ze 
hutjemutje tegen elkaar aangeplakt, onder het dak van de Nederlandse Spoorwegen. Als vanzelfsprekend gaan de zitplaatsen dan aan je neus voorbij, dus koos ik er voor om te wachten in de miezerende regen. Een paar meter voor mij staat een jongen met zo’n oranje waterdichte Ortlieb rugzak, die je enkel ziet bij hipsters met een knotje op een racefiets. Hij draaide zich om en kort keken we recht in elkaars ogen. Een blik die deze koude winterdag meteen deed opwarmen. Een lange baard, mooie grote ogen. Hier ga ik maar eens dicht bij in de buurt zitten, dacht ik nog.

Do something, anything!
De deuren vliegen open en nadat alle passagiers met bestemming Eindhoven zijn uitgestapt, nemen we beiden plaats in een “
vier-zitje”, schuin tegenover elkaar. Met een beetje vertraging rijden we alsnog met een bomvolle trein richting het midden van het land en mijn plan om de spits te vermijden was officieel mislukt. Never mind. Vijf kwartier lang zoek ik terloops oogcontact met de jongen waar ik nu, 15 maanden later, mee in een camper op wereldreis ga. ‘s-Hertogenbosch, Utrecht, Amsterdam Amstel. Mijn eindpunt en we hebben nog geen woord gewisseld. De laatste minuten word ik onrustiger, want ik voel dat ik hier iets mee moet doen. Anything. Onder het mom van “ik-zoek-mijn-OV-jaarkaart-in-mijn-nog steeds twijfelend of ik dit wel zou durven. De trein stopt en er komt beweging in de stoet mensen in het gangpad. Op het allerlaatste moment buig ik me over een andere passagier en geef mijn kaartje zonder hem nog aan te kijken. Lopen, lopen, lopen.

Mijn eigen houthakker
Ik steek het perron over, naar de metro. Ik app mijn beste vriendin, waarnaar ik net ook een stiekem genomen foto heb verzonden. Een uur later, aan de keukentafel bij mijn broer, een berichtje van Martijn. Een niet-
hipster, zonder knotje. Een timmerman nog wel. Mijn eigen houthakker. En nog geen week later drinken we samen bokbier in een café in de buurt. Tel daar nog een week bij op en we bestellen voor elkaar onbeperkt veel sushi. 21 dagen later vieren we samen oud en nieuw op een natuurkampeerterrein en nog eens 8 weken later maken we samen de Italiaanse pistes onveilig. Precies 5 maanden na onze eerste ontmoeting staan we samen op de Koningsmarkt onze spullen te verkopen want het was al beklonken; we verkopen allebei ons huis en reizen samen verder in onze Mercedes 508.

Bloed, zweet en tranen
Eind september ging de sleutel in het slot en reden we in ons nieuwe huis samen naar de makelaar. Met enorm veel plezier, maar beslist ook met bloed, zweet en tranen hadden we de laatste maanden ontzettend hard gewerkt om de camper opnieuw op te bouwen en het huis en bedrijf klaar te maken voor de overdracht. Een week vakantie volgde en nadat de eerste dagen van oktober voorbij waren, restte ons nog een enkele stap. Een paar maanden overbruggen zodat Martijn zijn laatste bouwklus kan klaren. In afwachting daarvan, hebben we ons het camper leven inmiddels eigen gemaakt op Nederlandse bodem en kijken we uit naar het moment dat de wielen echt gaan draaien!

Back to basic
Eind februari zullen we wegrijden. Hond Foofur, Martijn en ik. Inmiddels 5 maanden, wonen we dan op 6 wielen. Het drukke Eindhoven lijkt een vorig leven, wanneer ik het vergelijk met de rust die ik nu ervaar. Wonen in het groen, omringd door loeiende koeien, genieten we van het leven dat we samen gecreëerd hebben. Twee huizen maakten plaats voor 12m2. Een plek waar water niet als vanzelfsprekend uit de kraan komt. Een plek waar geen ruimte is voor de luxe van een douche. Een plek waar we hout hakken om onze kachel op te stoken. Het is een huis waar alles net wat meer aandacht vraagt. Waar een jerrycan sneller leeg is dan verwacht en we ons afwaswater met de fluitketel opwarmen.

Nooit ver van huis
Voor ons is deze 40 jaar oude camper meer dan een huis op wielen. Waar we ook gaan of staan, we zijn altijd
thuis. Onze eigen cocon, waarin we altijd dicht bij elkaar zijn. Waar we genieten van de eenvoud en simpelweg niet meer spullen hebben dan noodzakelijk. We zijn teruggegaan naar de basis en van hier uit kunnen we alle kanten op! We hebben gekozen om ons leven op een andere wijze in te vullen, we zijn klaar om te verdwalen. Nooit ver van huis, thuis in onze camper. Met weinig middelen, leven wat met er komt. Voor nu betekent dat een begin maken richting het Noorden. Onze eerste bestemming wordt Zweden, met de wens om ook de rest van Scandinavië te gaan ontdekken en daarna wel weer verder te zien.

Bye Bye money
Met de intentie om ons leven zo in te vullen dat geen dag hetzelfde is, gaan we op pad. Open voor avonturen, maar ook voor nieuwe vormen van werken. Waar geld achterwege blijft en arbeid een ruilmiddel wordt voor onderdak en voeding. We gaan reizen op een manier waarbij we dicht bij het land en zijn inwoners, maar vooral ook bij onszelf zullen komen.

Yes! Want Annemarie houdt ons de komende tijd op de hoogte van al haar avonturen! So stay tuned! 

 

 

1 Comment

  • Laura-Zofia Laura-Zofia schreef:

    Annemarie wat heb ik genoten van je mooie verhaal! En wat zat ik met spanning te lezen en te wachten, hoe jij die mooie vent met baard aan zou spreken. Ik zag het helemaal voor mij! Ik vind jullie stoer en heb bewondering voor deze stap in jullie leven. Ook ik ben met mijn zielspartner incl. ons gered zwerfhondje onze reis rond de wereld aan het inplannen. Wij willen dit niet ter land doen maar ter zee. Wie weet komen we jullie wel ergens tegen! Blijf schrijven, en ik kan niet wachten op al jullie avonturen! Liefs Laura-Zofia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.