Mayday, mayday, onbesnukt-knappe-man-alert!

Alsof ie zojuist uit de catalogus onbesnukt-knappe-mannen is gestapt krult ie zichzelf recht voor m’n neus in een paar woest aantrekkelijke yoga poses. En geloof me, tot vandaag wist ik ook niet dat yoga poses überhaupt een gehalte aan aantrekkelijkheid in zich droegen, maar deze jongeman bewijst hier met zijn lang gekrulde haar, mooi geproportioneerde lijf en belachelijk goeie moves het absolute tegendeel. En ik mag mezelf gedurende de komende 3 uur tezamen met zo’n 80 andere dansers om hem heen bewegen. Bon, zou je zeggen. Is het niet dat mijn diafragma vanaf dat moment op standje millimeter scherp op deze nietsvermoedende adonis wordt afgesteld en mijn hele gedrag, onontkoombaar, wordt bepaald door zijn adembenemende ‘acte de presence’.

Ruggegraatloze aandachtsspanne
Oke doe normaal. Doe gewoon je ding. Sluit je ogen. Keer naar binnen. En dans zoals je anders ook doet. Met man en macht probeert ik mezelf tot de orde te roepen naar aanleiding van m’n ruggengraatloze aandachtsspanne, maar telkens dwaal ik weer af. Telkens check ik weer waar hij staat of hij ook naar mij kijkt en als dat niet het geval is, overtuig ik mezelf oscarwaardig dat hij net even een andere kant op kijkt. En ik begin steeds harder te dansen. Er komen steeds meer capriolen uit de kast en probeer hem met een spectrum aan enkelbrekende dansmoves te overtuigen van mijn bekoorlijkheid. En terwijl ik me als een malle sta uit te sloven, voel ik opeens een braakneiging opkomen; ik ren naar de WC, hang boven de pot, maar de verwachte reverse blijft uit.

Vergelijkings 1-2’tje
Maar deze time-out geeft me, al zittend op de WC-deksel, een confronterend moment tot bezinning. Want wat sta ik nou eigenlijk in hemelsnaam te doen? Ik ben mezelf dusdanig kwijt, dat ik er letterlijk misselijk van word. Waarom? Hoezo? Oke. Zonder een concreet antwoord op m’n vraag, besluit ik het opnieuw te proberen. Om vanaf nu gewoon de aandacht bij mezelf te houden en te genieten van m’n avondje-dansen-tot-ik-erbij-neerval. Maar amper een halve minuut later, is het alweer prijs; ik hang in een kwetsend ‘vergelijkings-1-2’tje’ met de zwetende dame die in haar topje en perfecte figuur vakkundig om zijn middel wordt gedrapeerd. Au.

Weinig aantrekkelijk
En ik ken dit patroon. Ik wil zo graag contact met ‘m, even met ‘m dansen, even een uitwisseling, even een blijk van waardering. En daar geef ik op zo’n moment alles voor. Maar het zorgt er tevens voor dat de plezier-potentie als een klatje vers braaksel in het putje verdwijnt. Ik vergelijk mezelf met de anderen, ben me continu bewust van iedere millimeter die ik verzet en sta daardoor allesbehalve in m’n kracht. En daar is weinig aantrekkelijks aan kan ik je vertellen. En het liefst zou ik dit verhaal eindigen met een mooie oneliner of een heerlijk cliché wat het me heeft gebracht, maar feit is dat ik, as we speak, nog steeds kotsmisselijk achter m’n laptop zit en het me evenmin is gelukt langer dan een minuut bij mezelf te blijven. Desondanks heb ik al minstens een halfuur een belachelijk grote grijns op m´n gezicht door het neerpennen van het smakelijke verhaaltje hierboven, dat dan wel weer;)

Update: Inmiddels is er weer een waardevol kwartje gevallen, lees het in mijn blog ‘Smeken om liefde‘. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.