Ayahuasca ervaring; ik wil de beste zijn!

´Geef me nog een drankje!´ zijn de woorden die enigszins dwingend uit m´n mond komen. Het drankje waarvan de gedachte me al wekenlang teistert en de nodige kotsneigingen bezorgd, kan nu opeens niet genoeg aangesleept worden. Want ondanks dat ik inmiddels al twee glaasjes naar binnen heb gekloekt, gebeurt er nog maar weinig, althans volgens mijn innerlijke streefster. Want m´n buurvrouw op links is al volop aan het overgeven en ook de dame tegenover me lijkt al lang en breed in ‘aya-land’ en ik zit hier maar een beetje te ‘zitten’, zij het niet vol in weerstand, zij het niet vol in struggle.

De beste willen zijn
En ik kende ‘m al wel, dit patroon van het constant vergelijken. De eerste willen zijn. De beste willen zijn. Hetgeen wat de ander ‘lukt’, moet ook mij lukken. En ‘madre’ laat me uitvergroot zien wat ik in het dagelijks leven non-stop doe; ik vergelijk me met anderen en doe m’n kneiterharde best om de ‘beste’ zijn of om in ieder geval niet achter te blijven. Een patroon waarmee grootmoeder Ayahuasca me vandaag nijpend hard confronteert.

Braak-spektakel
Telkens wanneer mijn aandacht naar de ander vloeit, wat eigenlijk non-stop gebeurt, overvalt me een intens misselijk gevoel. En ondanks dat het braak-spektakel in daily life niet tot mijn favoriete bezigheden behoort, baal ik in dit geval als een stekker dat ze niet doorzet. Want ‘Oh zij is al volop aan ‘t kotsen en shit ook de dame tegenover me heeft de diepe bulderende uithalen al te pakken’. Zie je wel. Hen lukt het wel. Zij kunnen wel loslaten. En terwijl ik mezelf gruwelijk loop af te fikken merkt Lilly, een van de begeleidsters, mijn hardvochtige gevecht op. ‘Ik moet en ik zal overgeven’ zijn de woorden waarmee ik haar deelgenoot maak van mijn struggle, waarop ze me in al haar zachtheid laat inzien dat het verlangen naar iets, geen overgave is. En ze heeft gelijk, ik weet zo goed dat ze gelijk heeft.

De pijn van het niet gehoord worden
Maar het hangt vast aan een trauma. Want als ik even later naar de pijn toe beweeg, het misselijke gevoel opzoek, wordt me iets duidelijk gemaakt. ‘Het is de pijn van het niet gehoord worden, het is de pijn van het niet gehoord worden’ zijn de woorden die door mijn binnenste galmen. En ik voel ‘m. Ik voel ‘m zo diep. En als antwoord op die pijn heeft mijn ego een mechanisme ontwikkeld om altijd de beste te willen zijn. Want ja, dan word ik gezien, want ja dan wordt er van me gehouden.

Mijn weg
En terwijl het kleine meisje in me opgelucht ademhaalt omdat ze niks meer krijgt, lukt het me steeds meer te zakken. En terwijl ik de pijn volledig absorbeer, lukt het me steeds meer te centreren. Lukt het me steeds beter de aandacht bij mezelf te houden waarop ik contact kan maken met een hele liefdevolle en lichtvoetige stroom vanuit m’n hart. En ik merk dat deze stroom me leidt naar hogere sferen. Het lijkt alsof ze me meeneemt naar nomansland en me ‘even’ laat zweven in het luchtledige. En zo maakt ‘madre ayahuasca’ me evident bewust van hoe dit snijdende patroon me afleidt van m’n kern en van de moeiteloze energiestroom die door me heen wil bewegen. Ik hoef niet te vergelijken. Ik hoef niet te strijden. Ik hoef me alleen maar te focussen op mijn weg, dat is de enige die telt. Dankjewel grootmoeder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.