Fit20 Eindhoven; de test!

Doorgaan. Doorgaan. Je kunt het. Nog even. Je bent er bijna. Godallejezus! Ik ben in staat ‘m een mep te verkopen. Emiel, m’n personal Fit20 trainer, die er op dit moment voor zorgt dat ik het laatste restje kracht uit m’n kleinste teennagel pers om de hendels van het fitnessapparaat naar beneden te trekken. M’n hoofd wil wel, maar m’n lijf kan niet meer en m’n spieren falen. En ondanks dat m’n innerlijke streefster allergisch is voor het woordje falen, blijkt dat vandaag nou net de bedoeling te zijn.

Sceptipsche noot
De fit20 training, een methode die pretendeert dat 20 minuten per week op volle intensiteit trainen exact de benodigde inspanning levert om spieren sterker te laten worden, conditie te verbeteren en het lichaam optimaal te laten functioneren. En oke, ook mijn eerste noten waren voornamelijk van sceptische aard. ‘Dus je gaat je lijf in korte tijd volledig aftuigen zodat het vervolgens de hele week nodig heeft te herstellen?’ of ‘zeker weer zo’n ‘short-cut-rage’ voor de drukbezette Nederlander die geen tijd heeft écht voor zichzelf te zorgen’. Afijn, de enige manier om een gegronde mening te vormen is het, inderdaad, aan den lijve te ondervinden.

Shock toestand
En zo zit ik op deze maandagmiddag in de sjieke trainingsruimte op het Flight Forum in Veldhoven en vertelt Emiel me enthousiast over de fysiologische achtergronden van de training en het feit dat we gaan toewerken naar standje ‘shock’ oftewel’; we gaan volledig tot het gaatje. Mmm m’n enthousiasme daalt met de minuut. Het blijkt dat juist in die laatste paar seconden of ¼ centimeter de exponentiële vooruitgang zit; op dat punt krijgt de spier de prikkel van falen, waardoor het lichaam beseft dat ze als een malle aan de slag moet om zo dit falen een volgende keer te voorkomen.

Let’s get high!
Maar om daar te komen, moeten we een randje over. En dat randje. Oelala. Dat randje waarop je eigenlijk niet meer kunt. Dat randje waarop je lichaam je gevoelsmatig smeekt op te geven. Dat randje waarop ik, na ongeveer 1,5 minuut van slow-training, afgemat arriveer, maar waar Emiel me met zijn krachtige aanmoedigingskreten vakkundig overheen trekt.  Er verschijnt een soort van verdovende waas in m’n hoofd, het is de overlevingsdrang die me vol door deze barrière heen stuwt. Ik ben er. Ik mag los. En terwijl m’n spieren nog natrillen, voel ik een soort van high en deze high voelt heerlijk.

Hmm interessant. Ik kan niet anders zeggen. Maar om echt een goed beeld te schetsen, ga ik deze training de komende 2 maanden volgen en neem ik jullie, via mijn blog, mee op mijn trainingsmissie. Eens kijken of Emiel het er zonder kleerscheuren vanaf brengt;)

Mocht je benieuwd zijn geworden, check dan alvast de website

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.