Parelportret; Clown Laurence Quetel

‘Allez, komt gij naar binnen voor een kopje thee-éééé?’ roept de dame me met haar Franse accent genoeglijk toe. Net te laat voor m’n ‘clown-door-pasronde’, loop ik in haar tuin wat twijfelend rond te drentelen. ‘Wel, niet, wel, niet; ga ik wel of ga ik niet.’ De welbekende twijfelzone die in dit geval de keus behelst of ik over een paar dagen mezelf, tussen 12.000 gehandicapten, als clown ga opwerpen. Want een clown? Die is toch de hele tijd opgewekt een rolletje aan het spelen? Daar is toch eigenlijk niks ‘echts’ aan? Kan ik dat wel? Wil ik dat wel?

Clown Holala
Vanuit mijn twijfelzone, stap ik gewillig in de warme thuiszone van Laurence Quetel, beter bekend als clown Holala. Nog voordat het kokend water mijn mok heeft bereikt, hang ik al ademloos aan haar lippen. ‘Eigenlijk bestaat er niks puurders dan clownerie; het is een eerlijk en interactief spel met het publiek. Als clown leef je in de intuïtieve wereld, niet in je hoofd maar diep in je hart , daar waar je emoties en ziel ademen. De clown laat je weer vrij en fantasierijk naar de wereld kijken, de potentie die we allemaal in ons dragen’ is haar treffende antwoord als ik haar mijn eerdere aarzelingen toevertrouw.

In het licht
Meer en meer wordt het me duidelijk dat de clownerie een verdieping is van je eigen ‘zijn’ waarbij karakteristieken en onzekerheden worden uitvergroot. Een verlegen persoon gaat bijvoorbeeld in haar ‘clownskostuum’ deze, wellicht als beperkend aanvoelende eigenschap, groots neerzetten zodat deze volledig in het licht komt te staan en transformatie mogelijk is.

Global Clowning
Gepassioneerd vertelt Laurence me over haar werk als cliniclown en haar projecten en reizen voor Global Clowning, een organisatie die zich richt op kinderen tussen de 2 en 18 jaar in achterstandssituaties. Het doel is om deze kinderen in sloppenwijken en weeshuizen in ontwikkelingslanden weer in hun kracht te zetten en helpen zichzelf gelukkig te maken. Eerder reisde ze naar oorlogsgebieden als Bosnië en sprenkelde ze dit jaar haar clowns-magie over Syrische vluchtelingen in Griekenland.

Ver-rijkend avontuur
En ondanks dat de organisatie onlangs heeft besloten te stoppen, is daar voor Laurence geen denken aan. Kinderen even uit hun isolement halen en hun moeilijke situatie doen laten vergeten voelt als haar levensmissie. ‘Er bestaat niks mooiers dan dat; het is een ver-rijkend avontuur vol ontmoetingen en verrassingen’.

Clowns-snoep-zolder
En haar inspirerende verhaal blijkt genoeg reden om mezelf, nog enigszins nagloeiend, een ogenblik later op haar clowns-snoep-zolder een kleurrijke outfit aan te laten meten. En ik voel het meteen. Alleen al het verkleden brengt me in m’n speelsheid en ik kan niet wachten de huppel, die zich zo net onder het oppervlak schuilhoudt, te bevrijden. Weg twijfels, weg hoofd; hello sweet child of mine! Let’s make some fun!

(Lees hier het blog over de bijzondere dag die volgen zou).

Mocht je benieuwd zijn geworden naar Laurence en de clownerie, check haar website. Wie weet kun je haar steunen in één van haar projecten of ben jij zelf degene die binnenkort met een rode neus in de rondte huppelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.