´Gek´ doen als een kind!

‘Nee, ik heb eigenlijk liever niet dat je dat doet’ is het antwoord van de man die naast haar zit. De man die later de zoon blijkt van deze prachtige dame op leeftijd die mijn dansje, wat ik zojuist besloot in te zetten hier op de stoep van het verpleeghuis, met een speelse twinkeling in haar ogen aanschouwt. ‘Ze krijgt er toch allemaal niks meer van mee’ is zijn aanvullende antwoord als ik vraag of ik even haar handen mag vastpakken om wat van rechts naar links te deinen. En ondanks dat ik sterk het gevoel heb dat het haar goed zou doen besluit ik, met een ietwat teleurgestelde staart tussen m’n benen, m’n weg te vervolgen. 

Puur kind
En het past binnen de serie uitdagingen van de laatste tijd. Want nog meer word ik uitgedaagd mijn gevoel boven mijn geconditioneerde mind te plaatsen. Om me niet te laten remmen door wat ‘hoort’ of als ‘wenselijk’ gedrag wordt aanschouwt, maar de bewegingen te maken die spontaan in me opploppen. Om eigenlijk gewoon weer dat pure kind te zijn. Niet bang om gek te doen, niet bang om anders te zijn uit angst afgewezen te worden. ‘Gewoon’ compromisloos doen wat goed voelt. En daar komt stiekem best wat bij kijken.

Buiten de gebaande paden
Want een paar minuutjes later, voert mijn jubelende dansmodus me het verpleeghuis binnen. Tafels vol met mensen op leeftijd wachtend op hun avondmaaltijd, staren me wat glazig aan. Met toestemming gooi ik de jukebox open en begin ik zwierend door de ruimte heen en weer te bewegen. Ik maak oogcontact met de mensen, maar krijg weinig response. Ze blijven glazig, zelfs een beetje chagrijnig, door me heen kijken. Het is niet wat ze gewend zijn, het gaat buiten hun vaste stramien. En ik merk dat het me remt, dat de enthousiaste flow waar ik in zat, langzaam en wat zurig het toneel verlaat.

Resumé
En een moment zittend in het portiek, voel ik wat er zojuist gebeurde. Het gedrag en de reactie van anderen, maken dat ik niet volledig ben wie ik ben en niet compromisloos mijn impulsen achterna ga. En het is iets wat er collectief ingebakken zit. Het lijkt wel een geheim verdrag wat we met z’n allen ooit ondertekend hebben waarin we zweren ons immer binnen ‘wenselijke’ normen en gebaande paden te bewegen. En zo niet? Dan ben je af. Dan hoor je er niet meer bij met een stekend gevoel van afwijzing als onontkoombaar bijgevolg. Althans zo blijk ik geprogrammeerd.

Er niet bij horen
En het is een stevige groeve. Want de angst er niet bij te horen, de angst om gek gevonden te worden maakt dat ik me niet volledig vrij beweeg. Maakt dat ik niet dat pure kind ben wat volledig los gaat. Maar dit soort situaties bezorgen me prachtig oefenmateriaal en dagen me uit gehoor te geven aan die spontane beweging. Om, ondanks de reactie of weerstand om me heen, me niet te laten remmen of m’n gedrag aan te passen. Die impulsen zijn namelijk te mooi, te waardevol. Gevolg geven aan die impulsen is nodig om een andere beweging te creëren. In mijzelf, in mijn omgeving, in de maatschappij. Om nieuwe paden te leggen waarlangs een nieuwe realiteit kan ontstaan.

So I invite you to dance whenever you feel like dancing, to sing whenever you feel like singing, to play whenever you feel like playing, so we can create this extraordinary new cool world together!

 

1 Comment

  • Wat een mooi blog! Ik ben het helemaal eens met wat je schrijft! Zo heerlijk om gek te doen, om te dansen wanneer je daar zin in hebt… ik herken de blikken en terughoudendheid soms… maar wat mooi, die twinkeling in de ogen van die vrouw… dat is een parel, zo mooi… ik weet zeker dat die parel nog steeds in die vrouw zit! Dank voor je mooie blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.