☆Parksessie met energetisch therapeut Tom Kraaijeveld☆

En ook nu weer wordt het als vanzelf gefaciliteerd. Want voor de 3e keer deze dinsdagochtend kom ik een vriend, de therapeut tegen. Tijdens de 2e tête-à-tête probeer ik wat geforceerd invulling te geven aan de ‘bedoeling’ van ons herhaalde treffen. Iets wat ik van mezelf ken: zoeken naar een reden, het minuscuul inzoomen op mogelijke signalen uit angst iets niet op te merken of mis te lopen. Maar even later, tijdens onze 3e intermezzo, bewijst het leven me weer eens dat alles wat er mag gebeuren, toch wel gebeurt. Deze man nodigt me namelijk uit op een bankje te gaan zitten waarop ik, nog geen halve minuut later, volledig openbreek.

Boos
Ik ben boos op de mensen die voorbij lopen. Op het oordeel wat ze zouden kunnen hebben omdat ik hier, temidden in dit Eindhovense stadsplantsoen, opgekruld met m’n hoofd op de knie van deze Tom Kraaijeveld lig te grienen. ‘Het is de hardheid die je ook naar jezelf toont’ vult Tom me aan wanneer ik mijn frustratie uitspreek over het opeens massaal voorbij drentelenden pauze-verkeer. Hij heeft gelijk. Het is het oordeel wat ik soms ervaar wanneer ik niet met de meute mee beweeg. Het oordeel wat ik voel wanneer ik vrij wil bewegen. Maar het oordeel zit in mij. Het is een conditionering. Wellicht eentje van het maatschappelijke kaliber, maar hoe dan ook eentje waarmee ik mezelf gruwelijk afwijs en kan remmen.

Eenvoud
Hij refereert naar de kleine kastanjeboompjes die voor ons in het gras groeien en die binnenkort waarschijnlijk aan een vroege dood zullen sterven als gevolg van de verslindende messen van de gemeentelijke grasmaaier. ‘Maar ze groeien er geen seconde minder om’ licht Tom me toe waarmee hij wil duiden dat het om vertrouwen gaat. ‘Ons niet aanpassen op wat er later komt, ‘gewoon’ leven, nu, in vol vertrouwen’, volgens Tom de meest eenvoudige manier van leven, maar iets wat we ontiegelijk zijn verleerd.

Helpers
M’n hele wezen lijkt druk doende met een grondige opruimbeurt; middels verkramping en weinig-charmante boeren stoot m’n lichaam de ene na de andere energie naar buiten. Tom illustreert me wat er gebeurt en hoe diverse ‘helpers’ me ondersteunen in het loslaatproces wat me vervolgens dieper laat openen. En ook Tom zit niet stil; met een denkbeeldige kwast schildert hij wat in de lucht en bladert hij, zoals hij later verteld, door de bladzijdes van mijn ‘boek’ en ondersteunt hij daarmee de beweging.

Cleaning up!
Tevens ervaar ik diverse energieën van mensen die ik het afgelopen weekend dichtbij me heb ervaren. Tom verheldert me dat mijn huidige ‘openheid’ en het feit dat ik met veel mensen de diepte in ga, een zorgvuldige reiniging behoeft. ‘Nu wordt de ruimte bij je hart vrijgemaakt’, preciseert Tom me. De diepe uithalen worden afgewisseld met bulderende lachbuien; het voelt alsof de hardheid letterlijk plaatsmaakt voor speelsheid en plezier. En ik voel de neiging om radslagen te maken, te huppelen en met enthousiaste spreidsprongen door de lucht te zweven. Het kind is weer vrij. En ik hoef niet te zoeken, niet bang te zijn om iets mis te lopen of het fout te doen. Ik mag vertrouwen; het komt gewoon naar me toe, zonder iets te forceren, zonder iets te ambiëren.

Pasen en doodgaan
Tom vertelt me overigens later dat Pasen de ultieme tijd is om diepe stukken los te laten. ‘Het was een tijd van doodgaan, een tijd waarin Jezus de aarde verliet en die energie komt ieder jaar weer terug en ondersteunt ons in onze loslaat-processen’. En de door Tom opgemerkte overvliegende valk, citroenvlinder en uit-de-kluiten-gewassen kraai dragen volgens hem allemaal bij. ‘We hoeven het alleen maar te zien.’ Nice! Ik ben blij en voel ruimte. Dankjewel Tom!

Meer weten? Check de website van Tom Kraaijeveld, beter bekend als de Levensleraar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.