Spelen met afwijzing met Chantalle Kamycki

‘Mag ik in je nek bijten, mag ik je flanken strelen, mag ik door je haren kroelen’, zijn de vragen die ietwat giechelend uit m’n mond komen wanneer we tijdens ‘Connection Lab’ worden uitgedaagd onze behoeften uit te spreken. Behoeften die ik in contact soms voor me houd, bang om gek gevonden te worden, bang om m’n ruimte in te nemen. En zo is er ook de angst om de ander een gevoel van ongemak te geven of inbreuk te doen op iemands ruimte, allemaal te scharen onder één van mijn fameuze kapstokken; de angst voor die geduchte afwijzing. 

Verschil in behoefte
‘Afwijzing bestaat niet, het is enkel en alleen een verschil in behoefte’ zijn de woorden waarmee Chantalle vanavond mijn stille vraag beantwoord en ik weet dat ze gelijk heeft, maar toch snijdt de angst voor die gevreesde afwijzing soms bepaalde paden af. Die kwetsbaarheid van het vragen om iets, mijn behoeftes uit te spreken en de kans daarin geweigerd te worden, maakt dat ik m’n impulsen niet altijd de vrije ruimte geef.

Ruimte innemen
Tijdens deze workshop spelen we met deze afwijzings-dynamiek. Waarbij we in de vorige oefening elkaars behoeften beantwoordden met een ‘Ja’ of ‘Nee’, gaan we nu een stapje verder; we gaan bepalen of we elkaars behoeften daadwerkelijk tot uitvoer willen brengen. En er zit een hoop subtiliteit in verborgen. ‘Wie denk je wel niet dat je bent’, komt er in me op zodra ik mijn ruimte inneem middels mijn uitgesproken behoeften en tevens de angst om gek gevonden te worden werkt als katalysator voor die stekende angst voor ‘afwijzing’. 

Zalvend lachje
Ook bespeur ik een angst om te ver te gaan, om een dusdanig ongeoorloofde vraag te stellen waarmee ik schandelijk inbreuk doe op iemands ruimte. ‘Hoe durf je dat te vragen?’ of ‘ben je helemaal betoeterd’ zijn de potentiële reacties waarmee mijn ‘kwetsbare ik’ haar behoeften niet minder dan eens geforceerd inslikt. En ik ben nog meer aan het zorgen: mijn volgende vraag, of ‘mijn partner’ haar manier van aanraken naar mijn wensen wil aanpassen, omlijst ik met een zalvend lachje in de hoop haar te ontzien van die mogelijke afwijzingstragiek. Maar ook hier geldt; het ligt niet aan mij, ik ben niet verantwoordelijk voor andermans reactie of gevoel. 

Afwijzings-dynamiek
Het blijkt weer hoe die afwijzings-dynamiek nog aan beide kanten wringt; enerzijds de angst om zelf afgewezen te worden, anderzijds zorgdragen dat de ander zich niet afgewezen voelt met daarin het gemantelde motief zelf niet afgewezen te willen worden. Mooi om hier in alle veiligheid mee te kunnen spelen en de woorden van Chantalle als drijvende boei te mogen gebruiken. Al met al een ver-rijkende avond die smaakt naar meer…

Meer informatie? Check de website van Chantalle Kamycki

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.