Vrouwelijke speelpartijtjes

Het zat eraan te komen. De afgelopen weken kreeg ik al vaker de stille uitnodiging om op ontdekkingstocht te gaan. Om te spelen in een zone die voor mij tot dusver met kaarsvet verzegeld was. Een spannende zone met een hoop lading; want het hoort niet, het is gek. Dat is althans de diepgewortelde overtuiging die ook in mijn systeem zit gebakken. Maar schijnbaar is het hoe het leven ook mag zijn. Want niet voor niks voel ik, sinds mijn levensenergie in al haar vrijheid is losgebarsten, tevens een verrassende affectie voor vrouwen. 

Columbus
En deze prille opening maakt dat verschillende uitdagingen zich als vanzelf presenteren. Laatst nog, toen ik samen met een vriendin aan het dansen was en de enorme behoefte voelde dicht tegen haar aan te bewegen. Fuck. Hoezo dan? Nee ik wil dat niet. Het is raar. Ongemakkelijk. Gecompliceerd. Het liefst blijf ik dan ook genageld op m’n plek staan, maar de impuls is te sterk waarop de ware Columbus in mij niet anders kan dan dapper op haar Amerika afstappen om vervolgens samen, na wat speels aftasten, verder te dansen.

Bitterzoet
En zo voelde ik ook gister zo’n bitterzoete impuls. Bitterzoet; enerzijds is het prachtig, maar anderzijds verdomd lastig om over die geconditioneerde drempels heen te daveren. Ik voel weerstand, angst, onzekerheid als ik mijn vriendin in kleermakerszit voor de bank zie zitten en ik een zelfde aantrekkingskracht ervaar. Het feit dat deze vriendin ervaring heeft, maakt dat ik net iets minder lang hoef na te denken voordat ik de sprong in het diepe waag.

Sensueel gegiebel
Ik klim op haar om in eerste instantie haar schouders en nek te masseren, waarop zij vrij snel daarna mijn flanken zachtjes begint te strelen. Het is nog wat onwennig, maar desondanks voel ik me vrij om m’n speelse sensualiteit te laten stromen. Ik sabbel wat aan haar oor, bijt in haar nek en kroel door haar haren. Het is heerlijk. Binnen no-time maakt de angst plaats voor opwinding en spelerij met hier en daar wat meisjesachtig gegiechel.  

Kwetsbare delen
Het is een ander soort liefde. Niet perse een verliefdheid, veel meer een onschuldig ontdekken in alle speelsheid. Elkaar vastpakken, masseren, strelen en openen. Elkaar volledig ontvangen en omarmen. Misschien zelfs wel helen. Blokkades toelaten en onderzoeken. Elkaar volledig zien in alles inclusief schaamte, onzekerheid en onderdrukking. Iets wat we als vrouwen voor elkaar kunnen betekenen. Elkaar weer in contact brengen met ons lijf en verbinding maken met die kwetsbare delen waar we in eerste instantie liever niet naar kijken. 

Zelfafwijzing
Althans in mijn geval. Want zodra, stapje voor stapje, de kleren uitgaan, komen de tranen. De zachte liefde en het geduld waarmee ik in al mijn kwetsbaarheid wordt ontvangen ontroeren me diep; het is de afwijzing naar mezelf die hier uitvergroot wordt gecontrasteerd. Prachtig, pijnlijk en openend tegelijkertijd. Een bijzonder proces en zoals m’n lieve vriendin onlangs postte: 

‘You can learn from pleasure just as easily as through pain and hardship. This is not to avoid hardship but to choose to learn and grow through self-awareness which brings ease. I wish to learn my lessons through pleasure.’  ~ YanuShewa

Aho

2 Comments

  • Nienke schreef:

    Wauw, wat heb ik een bewondering voor de drempels die je overwint, de kracht maar ook de kwetsbaarheid die je durft te laten zien.
    Iedere blog die je post voelt alsof je mijn hand pakt en me meeneemt om dat moment te mogen herbeleven vanuit een observerende rol, heel bijzonder! Dank je hiervoor.
    X

  • Admin schreef:

    Wat een mooi berichtje, dankjewel Nienke! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.