Parelblog: Vriendschap loslaten

Ik kom uit een groot gezin waar ik precies kreeg wat ik nodig had, ik zou zonder pardon dezelfde ouders uitkiezen. De generatie van mijn ouders heeft niet geleerd om emotioneel beschikbaar te zijn. Gek genoeg leerde ik daardoor al filosofische vragen stellen toen ik drie was; leerde ik al vroeg subtiele energieveranderingen en patronen waarnemen; hoorde ik datgene wat niet of niet duidelijk werd gezegd; had ik diepe gevoelens die anderen niet leken te hebben; begreep ik, door enkel te bladeren door een boek, de kernvisie en kreeg ik een hoop informatie binnen waarvan ik geen idee had wat ik ermee moest, behalve er flink van in de war raken.

Doe niet zo moeilijk
Mijn ouders leerde me om, wat je ook voelt of denkt, gewoon door te gaan. Dus leerde ik ook mijn diepe gevoelens en gedachtes te onderdrukken. Ik voelde me alleen tussen alle mensen die over koetjes en kalfjes spraken, die hun energie haalden uit winkelen en tegelijkertijd concrete problemen hadden. Ik vond dingen die andere makkelijk vonden heel moeilijk en schaamde me hiervoor. Ik wilde niet dat mensen wisten dat ik niet normaal was en zat gevangen in gedachtes als ‘doe normaal’, ‘stel je niet aan’ en ‘doe niet zo moeilijk’.

Mysterieus
Ik leerde me staande te houden door mijn emoties te verbergen en mysterieus te zijn. Iets wat best zwaar was omdat ik eigenlijk heel intuïtief en gevoelig ben. Ik vond deze waarheid te zwaar, deze wereld was voor mij veel te hard. Ik verkrampte ervan, wilde niet op deze wereld zijn en betrok alles uit onzekerheid op mezelf. Daarom heb ik me altijd zo aangetrokken gevoeld tot mensen bij wie ik dit zelfde voel; ik zie mijzelf en wil ze het liefst knuffelen en liefde geven totdat ze voelen dat ze mogen zijn wie ze zijn.

En toch blijf ik het aantrekken. Je kent ze vast ook.
Mensen die van het ene nieuwe contact in het andere duiken.
Mensen die altijd als je ze een berichtje stuurt online zijn of net online zijn geweest.
Mensen bij wie hetgeen ze communiceren nooit klopt met wat ze doen.
Mensen bij wie je altijd moet raden wat ze nu precies voelen of waar je staat.
Mensen bij wie je dingen voelt die ze ontkennen of waarbij ze zichzelf tegenspreken.
Die steeds veranderen in wat ze willen en te bieden hebben en dat zelf ook niet goed weten.
Mensen die op een bepaald onverwacht punt uit het contact verdwijnen.
Mensen die vooral bezig zijn met “their needs”.
Mensen die je het gevoel geven “too much” te zijn of nooit voldoende.
Die geen verantwoordelijkheid nemen voor hun aandeel.
Die bepaalde informatie bewust niet delen.
Die zich volzuigen met bevestiging, en die alleen maar waarderen wat ze niet meer hebben.
Mensen die nog niet van zichzelf houden om iets te geven te hebben aan de ander.

Hard gewerkt
Ik besloot een tijdje terug verantwoordelijkheid te nemen voor alles in mijn leven. Om mijn patronen te doorbreken, om steeds minder mijn mysterieuze zelf uit te hangen, uit mijn comfortzone te gaan, om mezelf meer te laten zien, om niet meer weg te rennen, maar mijn angst in de ogen te kijken, mezelf serieus te nemen, uit te spreken wat ik nodig heb, om kwetsbaar te mogen zijn, om van mezelf te houden. Kortom ik heb hard gewerkt. Echter hield de volgende vraag me volop bezig de laatste tijd; als ik zo hard werk en zo goed bezig denk te zijn, waarom krijg ik dit dan niet doorbroken en blijf ik deze mensen aantrekken?

Onvoorwaardelijk liefhebben
En ineens viel het kwartje. Ik blijf maar in mijn oude verhaal zitten. Ik blijf het goede van mensen zien, Ik blijf mezelf verbeteren en mijn hand uit reiken door mezelf te geven om te helpen. In de hoop dat deze mensen aan wie ik zoveel waarde hecht het ooit gaan kunnen. Het voeden van mijn ‘imaginairy friends’. In plaats van mijn aandacht te richten op moeiteloze eerlijke, loyale, open verbinding en oprechte aandacht die ik aan wil trekken. En in liefde los te laten omdat ik de ander juist niet nodig heb om te leren om onvoorwaardelijk lief te hebben.

Mijn spiegel, mijn patroon
Ik deel dit omdat ik hier zoveel mensen mee zie worstelen en omdat dit mijn grootste energielek is in vriendschap. Soms twijfel ik ineens zo diep, op momenten dat ik uitreik en mezelf zoveel mogelijk probeer te laten zien en juist dan de deksel op m’n neus krijg. Dan ga ik bijna geloven dat het alleen aan mij ligt. En dat is ook zo; het is mijn spiegel en mijn patroon. Ik kan de ander niet veranderen, ik heb alleen invloed op mezelf en wie ik daarmee inspireer is mooi meegenomen.

Loslaten
Het enige wat ik kan doen is mijn pad blijven volgen en dat is soms doodeng, aangezien ik mensen los moet leren laten die niet van mij kunnen houden om wie ik ben. Maar ik vertrouw erop dat de mensen die resoneren met mijn kracht en kampen met soortgelijke uitdagingen, zullen blijven. Doodeng, maar gelukkig zijn die er ook nog en laat ik er met eentje getrouwd zijn;)

 

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Bloggers gezocht!☆
Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Een verhaal over een grote verandering die wellicht een U-turn teweeg heeft gebracht of hoe een ‘piepklein’ inzicht een bepaalde gewoonte of patroon heeft doen veranderen. Naast de helende en transformerende werking voor jezelf, ondersteun je tevens de lezeres. Want op collectief niveau doorlopen we veelal dezelfde stukken en kan het lezen van andermans verhaal net datgene doen laten vallen wat je verder helpt! Ennuh het is vooral ook gewoon heel leuk;). Stuur me een berichtje!

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.