Leven in een non-structuur

Het voelt alsof ik word losgewrikt. Alsof er met een riek in het zand alle vastigheid om me heen wordt losgewroet. Geen grip. Geen structuur. Alleen maar bewegen in het luchtledige. Iets waar ik de afgelopen jaren voor ben klaargestoomd. Elke houvast die ik had en die maar enigszins gebaseerd was op (schijn)veiligheid mocht ik aankijken. Waarom hield ik die vriendschap nog aan? Waarom had ik die gewoonte nog nodig? Wat was ik nog aan het controleren? Ik mocht ze een voor een loslaten. Steeds minder vaste grond onder m’n voeten. Steeds meer zijn zonder houvast en dan met nu het klapstuk; zijn zonder huis.

Gewoontes & Rituelen
M’n haver voor de volgende ochtend in de week zetten, een paar bladzijdes uit m’n boek lezen om vervolgens steevast aan de linkerkant van m’n bed in slaap vallen. Een greep uit het avondritueel wat ik standaard uitvoerde in m’n oude huis. Gewoontes en rituelen waarmee we onbewust doorweven zijn. Ze geven houvast. Zekerheid. Iets wat we denken nodig te hebben. Wat ons is aangeleerd. Want structuur is goed toch? Wat dacht je van ‘Ritme, reinheid en regelmaat’, een kreet waar m’n moeder in elke discussie onherroepelijk op terugvalt.

Onderzoeken
Maar de afgelopen jaren ben ik juist uitgenodigd om steeds meer structuur los te laten. Steeds meer repeterende handelingen te onderzoeken. Waarom moest ik bijvoorbeeld altijd standaard 1x per week die vriendin bellen? Wilde ik dat echt? Of was het de angst haar teleur te stellen en daaropvolgend afgewezen te worden? En waarom moest ik zonodig alles biologisch eten? Was het omdat ik dat echt zo voelde? Of omdat daar de perfectionist onder zat die alles precies goed moest doen?

Saboteurs
Steeds meer mocht ik het verschil gaan ervaren wanneer de keuzes kwamen vanuit m’n hoofd en wanneer vanuit m’n gevoel en intuïtie. Waar had ik echt zin in? Wat had ik echt nodig? En wat kwam voort vanuit sociaal wenselijk gedrag of mijn saboterende kritische blik. Het maakte dat ik me steeds meer kon bewegen vanuit m’n zijn, steeds minder gevangen zat in m’n eigen kaders en dus steeds vrijer in het leven kon staan.

Ruimte
Door het wegvallen van die kaders en vaste rituelen ontstaat er ruimte. Ruimte voor andere dingen om op te ontstaan. Maar dat is spannend, want je weet niet wat je kunt verwachten; er is niks om naar uit te kijken of om aan vast te houden. Het nodigt je uit om je voorkeuren los te laten. Om niks meer naar je toe te trekken, maar het te laten gebeuren. Wetende dat wanneer jij dicht bij jezelf staat, de dingen die passend en ondersteunend zijn je als vanzelf tegemoet komen. In mijn geval is dat momenteel een huis met een tuin waar ik terwijl ik dit typ genietend over uitkijk. 

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.