Een snapshot uit het Indiase ashram-leven

 

En dan sta je opeens aan de andere kant van de wereld en had je ook nog dat fantastische idee om je eerste week in een ashram door te brengen. Sai Baba’s ashram. Een inmiddels overleden Indiase guru met een enorme afro-pruik geliefd door zowat de hele 120 miljoen-koppige bevolking. En aangezien ik aanvankelijk weinig met deze klaarblijkelijke verlichte held lijk te hebben, ben ik extra benieuwd of zijn magische as ook mijn hart gaat vervullen. 

Welcome home
En daar sta je dan met je veel te grote backpack, je westerse standaarden en je veel te goede fatsoen. Waar bij ons iedere handeling gepaard gaat met een joekel van een glimlach, kom ik er al vrij snel achter dat het hier anders werkt. Je moet blij zijn dat je wordt geholpen en met enigszins lompe commando’s wordt je dan ook op de juiste plek gezet. En mijn plek is de ietwat dampende kamer op North 8 met 6 andere ‘continentale’ dames die me vriendelijk introduceren in de wereld van de denguemuggen en het onlangs ingedamde tyfus-virus op het terrein.

Ashram’s way to go
Aangezien ik geen idee heb hoe het Indiase ashram leven eraan toe gaat en eigenlijk sowieso geen idee heb in welke heksenketel ik terecht ben gekomen, vraag ik mijn buurvrouw om de grandtour. De south-indian, north-indian and western canteen blijken de etablissementen waar ik m’n dagelijkse kostje kan scoren. Ook is het terrein voorzien van een supermarkt, grocerystore en heuse bakkerij. En dan heb je de grote mandir; hetgeen waarvoor we klaarblijkelijk allemaal hier zijn. Het is de tempel waar Sai Baba iedere dag zijn bahjans hield en waar wij verzocht worden minstens 1x per dag in een behoorlijk kleed (enkels bedekt, lange mouwen en sjaal) op audiëntie te komen.    

Smile please
Gevoelens van ‘ik ben blij om hier te zijn’ en ‘pfff als ik het hier maar vol ga houden’ wisselen zich in een drukkend tempo af. Het is intens. Om opeens in een mierennest terecht te komen, waar iedereen de regels lijkt te kennen behalve ik. Waar het lijkt alsof de Indiase incrowd helemaal niet op die paar westerse stervelingen zit te wachten. De geruststelling en de vertrouwdheid die ik normaal uit andermans blik of aanwezigheid kan halen, is hier pijnlijk afwezig. Sterker nog; het is juist het tegenovergestelde; de Indiase vrouwen kijken me afwijzend en chagrijnig aan wat me nog verder van huis doet voelen.

Oneness
Maar ondanks deze (initiële) afzijdige houding en het feit dat ik niet direct de polonaise achter deze krullebol inzet, word ik regelrecht vol in m’n hart geraakt door de toewijding waarmee zijn devoties hun swami liefhebben. Het is de uiting van liefde voor het goddelijke wat hier non-stop letterlijk aan het licht komt; het is de ontroering die me alert maakt van het feit dat wij die oneness in ‘onze wereld’ maar barweing ervaren en de mate waarin ik ‘m mis.

Pure zuiverheid
Dus Sai Baba bedankt. Bedankt voor het feit dat je tijdens je leven zoveel mensen hebt geïnspireerd met je onvoorwaardelijkheid, je deze ashram en alles wat daarbij hoort volledig onbaatzuchtig ter wereld hebt gebracht en er door jou nog steeds gratis gezondheidszorg beschikbaar is voor iedereen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.