Parelblog; laten zien wie je bent

‘Doodeng dit. Maar toch ga ik het doen. Met de billen bloot.’ Zo begon ik een aantal weken geleden een bericht op Facebook. Ik gebruik het medium nauwelijks, maar ineens voelde ik een enorme behoefte om mijzelf bloot te geven, te laten zien wie ik ben en waarmee ik worstel. Mijn hart bonkte in mijn keel, maar mijn vinger klikte trillend op ‘plaatsen’. Het bleek een bevrijding.

Nog ruim drie maanden en mijn burn-out duurt drie jaar. De slaapproblemen die ik al het grootste deel van mijn leven heb duren voort. Ik schrijf dit niet om te klagen, want ook deze medaille heeft twee kanten. En die andere kant is wonderschoon. Ik heb zoveel geleerd. Over mezelf, over mijn angsten, mijn stress en frustraties en hoe ik mezelf daarin gevangen hield. Nou ja, niet bewust natuurlijk, maar ik deed het wel, en niet zo’n beetje ook. Een pijnlijke en tegelijkertijd opzienbarende ontdekking, want hoe kan ik dat over het hoofd gezien hebben? Ik dacht mezelf juist behoorlijk goed te kennen. En nog gekker, ik doe het nog steeds. Veel minder, dat wel, maar ik hoef maar even niet op te letten en hup daar is ie weer, die geniepige autopilot die elk kierend achterdeurtje binnenglipt en de zaak probeert over te nemen. Mijn leven is inmiddels een soort continue mindfulness-training, want ik wil dit varkentje graag wassen. Aah, hoe typisch… Is dit niet precies die drive die tot een burn-out heeft geleid?

Het blijft opletten, maar oow, wat een genot om jezelf beter te leren kennen. Nu wéét ik tenminste wanneer ik mijn grenzen overschrijd. Nog niet altijd meteen, maar dan toch vlak erna. En dat is best lekker als je gewend was om standaard tot het gaatje te gaan. Niet dat ik daar ook maar enig benul van had. Zo deed ik dat mijn hele leven, ik wist niet beter of het was normaal. Maar mijn tot op de bodem leeg geschraapte tank krijgt langzaam maar zeker weer inhoud. Als ik spring, voel ik het klotsen. Levenslust, plannen, ideeën, en het allerbelangrijkste: vertrouwen. Dat er een manier onderweg is om invulling te geven aan al die dingen die voor mij belangrijk zijn. Een van die dingen is dat wat ik geleerd heb delen met anderen. Omdat ik denk dat mijn proces een universeel karakter heeft en ik anderen daarmee tot steun kan zijn.

De angst om ‘het niet goed te doen’ en afgekeurd te worden is er nog steeds. Met het verschil dat ik nu weet dat het er niet toe doet als niet iedereen het fantastisch vind wat je doet, maar dat je vooral moet doen waar jij in gelooft. Zoals een boekje dat ik ooit kocht met de titel ‘Feel the fear and do it anyway’.

Het duurde een dag voordat ik naar de reacties durfde te kijken. Bang had ik daarvoor niet hoeven zijn, want het waren vooral betuigingen van steun en herkenning. In de dagen erna maakte zich steeds meer een gevoel van bevrijding zich van mij meester. Het overwinnen van angst had letterlijk ruimte gebracht.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.