Van vrouwelijk liefkozen naar rauwe seks

Hoe vaak ik het niet heb meegemaakt. Na een veelbelovende spanningsboog, uiteindelijk volledig gedesillusioneerd achter te blijven na een hopeloze vrijpartij. Alles wat het in zich droeg, per definitie verloren door het gebrek aan echte verbinding. Om van een zachte liefdevolle connectie, over te gaan in een rauwe sekspartij; het was een transitie die ik maar moeilijk kon volgen. De daad voelde verre van echte liefde. Verre van een zuiver hart.

Steeds meer snap ik waarom seks me nooit zo vatte of bevredigde; de bewegingen kwamen veelal voort vanuit aangeleerde handelingen en verzinsels van de mind. Ik voelde het niet. Het maakte dat ik verward raakte en de energetische benen nam om vervolgens Oscar-waardig kreunend achter te blijven. Het was totaal niet afgestemd. Van het ene op het andere moment van liefkozen naar seks. Een overgang die ik sowieso maar raar en moeilijk behapbaar vond.

Want het is zo’n wereld van verschil. Enerzijds de zachtheid, de vrouwelijkheid van het liefkozen, anderzijds die geilheid, beestachtigheid van seks. Ik vind het moeilijk ze te rijmen. Iets waar ik tot een paar jaar terug minder moeite mee had; mijn hart werd doorgaans veroverd door de lompige knoest getypeerd door z’n criminele verleden en gesloten hart. Seks paste ze. Als een handschoen. Geen moeilijke overgang. Schijnbaar had seks in mijn ogen ook een slecht en crimineel karakter, waardoor ik me in die context volledig kon geven.

Maar de mannen zijn veranderd. De seks is veranderd. Maar schijnbaar is seks in mijn onderbewustzijn nog steeds geclassificeerd onder de noemer ‘fout’. Want ik vind het moeilijk om een zachte onschuldige man te zien veranderen in een wellustig dier vaak doorweven van nare mechanismen en, in-mijn-filter, viezige patronen. Patronen waar mijn hoogsensitieve sensor direct blijk van heeft en iets in mij laat blokkeren; alsof mijn beschermingsmechanismen mijn hart willen beschermen tegen onzuiverheden waar mijn lichaam waarschijnlijk al de nodige traumatische wonden van heeft opgeslagen.

Maar onlangs ontmoette ik iemand aan het begin van zijn seksuele carrière. Een prachtige man met een enorme diepte die op zijn 24e levensjaar aan zijn eerste seksuele ervaring mag beginnen. Onschuldig, speels en niet wetende wat hij van opwinding met zichzelf aan moet, bestormt hij stuntelig en o zo ontwapenend mijn toneel. En ik zie wat er gebeurt. De lijnen in zijn gezicht veranderen zodra de seksuele energie door zijn lichaam pompt. Ik zie zijn eagerness. Ik zie zijn verlangen.

En ondanks dat ik het lastig vind om een wezen zo in verbinding met z’n gevoel, compromisloos te zien overschakelen op z’n genitale GPS, besef ik me dat het een natuurlijk iets is. Iets wat mag. Iets wat door de natuur bepaald is. Iets waarvan we mogen genieten. En terwijl ik in verbinding blijf met mijn beweging, onderzoek ik verder wat er gebeurt. Wat ik wil. Wat er in mij gebeurt als ik zijn opwinding en de onstuimige bewegingen die daaruit voortkomen gadesla. Is de onzuivere attachment iets in mij? Zitten de viezige associaties in mijn systeem gebakken? Ik mag het met deze mooie ‘verse’ man gaan ontdekken…