Uitgaan 2.0

2 weken lang was ik non-stop verliefd. Verliefd op deze plek. Verliefd op de mensen. Verliefd op de mannen. Het is deze plek, onder de rook van Cromboitare, die dagelijks honderden pragmatische soulsearchers aantrekt om te baden in de teachings van Sadguru op een uiterst comfortabel en hip toneel. Het is de ashram 2.0. De plek waar de jonge opgeleide Indiër zijn portie verdieping haalt. De oosterse wijsheid geblend met wetenschappelijk bewezen technieken, het blijkt het ideale recept voor een hartveroverende high-quality holy zone.   

En terwijl de chants uit volle borst uit de tempels galmen en je soms twijfelt of je een vogel of een persoon zijn krya-practice hoort doen, begint een nieuwe dag in deze so-called ashram. Maar het voelt allesbehalve zo. Het is als een pretpark voor de bewustzijnszoekende volwassene met een druk programma vol hertz-oplifters.

Zo neem je in de ochtend een reinigend dipje in chandra kunt, een geïllumineerd oosters bassin, zodat je helemaal fris, fruitig en ontvankelijk de powerbundel in de Dyana Linger kunt absorberen. Het is deze magische koepeltempel die door de meester hemzelf is geconsencrate en die door alle lagen van weerstand heen buldert. Zodra je gaat zitten en je ogen op deze opmerkelijk creatie richt, voel je de uberhoge energie binnenkomen. Het maakt dat je, voordat je je eerste bakkie in ‘Peps’ geniet, al een bult shit hebt losgelaten zodat je open de dag tegemoet gaat.

En net als in het normale leven klets je in de hippe koffiebar, onder het genot van een chocolate cake, wat met fellow-surfers over het wel en wee in de ashram; welke nieuwe chant het momenteel goed doet, het frequentieniveau in de Dyana Linger en de knappe Swami die in z’n oranje gewaad op geen enkele manier te verleiden is.

Met de rauwe chants die door merg en been vibreren en de drummen die overal doorheen klinken, kan je hart niet anders dan meegaan op deze openbrekende vibe. De klankschalen geblend met de engelenstem die me iedere ochtend om 11.15 diep ontroeren en opvullen met vederlichte sprankjes geluk. Iedere minuut van de dag een ander hartsmeltend spektakel.

En dan mag je ook nog eens 2 keer ‘aanschuiven’ en letterlijk je vingers aflikken aan de lange matten in de Biksha hall, de grote eetzaal waar ze met emmers verrukkelijke Indiase gerechten je bordje naar wens volscheppen. Het schept een band; iedereen is hard aan het werk om zijn of haar hogere doel te bereiken.

En zo ga je in plaats van naar een bar of de film, samen met een leuke metgezel naar AdiYogi, een metershoge creatie van Shiva himself, om daar samen in de tempel te chanten en te vibreren. De knapen energie maken dat je samen nog een niveautje wordt opgetild wat het hele festijn nog eens een flinke upgrade geeft.

Niet eerder zou ik me kunnen voorstellen dat deze activiteiten me zo zouden vervullen. Ik was ervan overtuigd dat een biertje in de bar, werken in de stad, een eigen huis nodig zouden zijn om genoeg gevoed te worden. Maar ik kom erachter dat wanneer ik mijn gehechtheden loslaat, er andere dingen zich laten zien. Dingen die je wellicht aanvankelijk niet zo snel zelf zou bedenken, maar die vanaf een heel andere hoek een vervulling geven en je gewoonweg geen tijd hebt om te denken aan al die dingen die je mist.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.