Leren weer brutaal te zijn!

We zijn het volledig verleerd. Al van jongs af aan leren we alles wat er spontaan in ons opkomt af. ‘Nee, niet met je voeten op tafel’, ‘Nee, geen gesprek onderbreken’, ‘Nee, niet teveel ruimte vragen’. Constant worden we afgeremd in ons natuurlijk gedrag. We worden ingedamd met een beleefde versie van onszelf als saai maar wenselijk resultaat. Het maakt dat we ons de hele tijd aanpassen. Altijd kijken of onze bewegingen gepast zijn in relatie tot de ander. Of we niemand in verlegenheid brengen. Of we niet teveel van anderen vragen en al helemaal niet teveel ruimte van de ander wegnemen door onze aanwezigheid.

Superstom
Al vaker de laatste tijd, maar hier in de ISHA ashram wordt dit gedrag me onmiskenbaar duidelijk. Met elke stap die ik neem, ben ik innerlijk in conclaaf of ik de ander daarbij niet teveel irriteer. Bang zijn om teveel aanwezig te zijn, iets te doen wat niet ‘hoort’ of anderen op negatieve zin in het oog te springen. Vreselijk irritant. Het maakt dat ik me niet volledig vrij beweeg. Het maakt bijvoorbeeld dat ik niet zomaar m’n laptopje overal opensla om wat te schrijven. Want wat als dat helemaal niet de bedoeling is? Wat als iedereen dat superstom vind dat ik niet snap dat niet gehoord is.

Aangeleerd gedrag
Wat een bullshit! Als dat het geval is, kunnen ze me dat gewoon zeggen. Ik weet zeker dat het gros van de mensen er niet eens over na zou denken. Dat iets wat voor mij superbrutaal voelt, voor de ander doodgewoon gedrag is. En wellicht is het mijn gevoeligheid (en mijn scan-capaciteit) geblend met het aangeleerde gedrag, dat ik me zo uiterst bewust ben of mijn beweging wel in overeenstemming is met de ander. Misschien.

Pijnlijke terechtwijzing
Feit is dat ik er los van mag komen. Dus daarom word ik uitgedaagd brutaal te zijn. Dingen waarvoor ik normaal toestemming zou vragen, gewoon te doen. En dat is best eng. Want klaarblijkelijk vind ik het uiterst pijnlijk om terecht gewezen te worden. Om openbaar op m’n plek te worden gezet. Maar waarom? Is het om dat mama me altijd pijnlijk op m’n plek zette en die wond nog steeds gevoelig is. Of omdat ik altijd alles goed wil doen en het vernederend voelt als ik het klaarblijkelijk niet heb begrepen of hetgeen doe wat er hoort. Wellicht een combinatie van beiden.

Met respect conformeren
En ondanks dat het aanvankelijk even spannend is om m’n laptopje open te slaan in de Ashram kantine, voelt het toch snel goed. Ik voel me krachtig. Ik laat me niet beperken door m’n eigen bedachte regels over hoe een behoorlijk figuur te zijn. Als mensen het ergens niet mee eens zijn, kunnen ze me dat zeggen en zal ik de laatste zijn die me niet in volledig respect zal conformeren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.